Καλώς ήρθες στη σοφίτα!

Η ιδιότητά μου είναι η ανυπαρξία ιδιότητας. Δεν είμαι φωτογράφος, ούτε λογοτέχνης ή ποιητής. Δεν είμαι εκείνο που δε θέλω και μου αρκεί. 

Τέχνη και επιστήμη.Ομορφιά και γνώση. Ντούεντε σαν τομή χρυσίζουσα.

Εκ θέσεως φτωχός από ελπίδα, γιατί μ’ έναν αναγραμματισμό γίνεται λεπίδα, αλλά εκ φύσεως αισιόδοξος. Φανατικός αληθινών ανθρώπων και αισθημάτων, αν και η συναναστροφή (στο όριο  πάντα που βάζει ο Αλεξανδρινός στο «Όσο μπορείς») με τους «λιγότερο αληθινούς» είναι αρκετά επικερδής.

«Να ζήσω τη γνώση», που λέει ο Hesse, να συν-ζητάω κι όχι να μονολογώ παράλληλα, κατά τις ενδείξεις του πλατωνικού Σωκράτη (ή του σωκρατικού Πλάτωνα) και του Rawls, να ψάξω εκείνο που αγνοώ, μα «λάμπει μέσα μου», που είπε κι ο Ελύτης, αλλά και να τρέχουμε να προλάβουμε το «Τραμ το τελευταίο» «καχύποπτοι, ανύποπτοι και ύποπτοι», που γράφει ο Άλκης.

Οι χάρτες που μ’ έφεραν στο παρόν βραχήκαν στη πορεία και φτιάχνω συνεχώς καινούργιους. Κλέβω ιδέες, αλλά την πορεία τη σχεδιάζω με δικό μου αίμα.

Έχτισα ετούτη τη σοφίτα, γιατί ο μέσα μου καιρός έψαχνε ορίζοντα. Κι ύστερα ήρθαν και με βρήκαν στη βεράντα της σοφίτας πολλοί που μέσα τους έσκαγαν οι ίδιες βροχές και λιακάδες. Κι αυτό με συγκίνησε βαθειά. 

Κι έτσι ανεβαίνω συχνά στη σοφίτα με καμία πρόθεση να υποδυθώ τον αρμόδιο και γεμάτος με την ελευθερία της σωκρατικής βεβαιότητας.