Μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ – μια συζήτηση που γίνεται πάντοτε

7 Οκτωβρίου 2020, ώρα 20:35 σε ένα σπίτι, στο λεωφορείο, στο γραφείο, στην επαρχία, σε πλούσια, σε φτωχά ή μεσσαία σπιτικά, μια συζήτηση με κάποιον άλλον ή ακόμα και με σένα, με μένα, με τον εχθρό ή τον φίλο.

-Η ψυχή μου φούσκωσε , ξεπλύθηκε. Για λίγο βίωσα τη δύναμη του «όλοι μαζί» ενάντια σε κάθε φασισμό. Μέχρι να μας διαλύσουν εκείνοι… Αλλά μέσα μου βίωσα δυο χαρές.

-Πες μου έναν λόγο που χάρηκες. Ό, τι και να γίνει σε αυτόν τον κόσμο η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη από αφανείς ολιγάρχες. Μου λες ότι ξεπλύθηκε η ψυχή σου κι ότι ένιωσες μια συγκίνηση βαθειά και άφατη με τις λογής αντιδράσεις : με τις σφιχτές γροθιές ενάντια στον φασισμό, με τα κλάματα και τα τραγούδια, με τα χειροκροτήματα και την όποια δικαίωση των θυμάτων. Μου λες ότι σε εξοργίζει εκείνος που οπλίζει τα χέρια των απεργοσπαστών κι εκείνος που είναι ασυμπτωματικός απολυταρχικός και σιωπηλός σφαγέας. Και τι μ’ αυτό; Γίνεται τίποτα;

-…

[…] Εγώ μαζί σου είμαι, αλλά δεν έχω και τον χρόνο να θυμώνω, να αγανακτώ ή – ακόμα και – διαπιστώνω τη χαρά μου με θέματα τέτοια. Δουλειά! Σκληρή δουλειά! Αυτό είναι το ζήτημα! Ο καθένας να φροντίσει τον κήπο του, για να έχουμε μια όμορφη γειτονιά και μια όμορφη πόλη. Με βλέπεις να ολιγωρώ σκάβοντας στα βάθη που θες εσύ να φτάσεις; Και τι θα φάμε; Πώς θα βγουν οι υποχρεώσεις; Κατέβα από το το συννεφάκι σου και αφοσιώσου στη ζωή και στους ανθρώπους σου. Έχω άδικο;


-…


-[…] Μου λες πως νίκησε ο άνθρωπος ενάντια στο κτήνος. Κι εγώ σου λέω πως αυτό το κτήνος δε με αφορά. Και, για δικό σου καλό, αδιαφόρησε κι εσύ. Στρώσου στη δουλειά και αδιαφόρησε για όλα, γιατί κανείς δεν θα ενδιαφερθεί και για σένα. Στο τέλος της ημέρας θα μετράς τι σου μένει για μια εκδρομή, ένα δώρο, ένα εισιτήριο, ένα καλό φαγητό κι ένα ποτό. Μην πω για ένα μικρό αμαξάκι κι ένα περιποιημένο σπιτάκι ή ακόμα και δυο κουτσούβελα και την αγαπημένη σου. Θες κάτι άλλο; Βασικά… δυο χαρές είπες; Η δεύτερη ποια ήταν;

-Ότι είμαι ακόμα ικανός να διαιρούμαι και να πολλαπλασιάζομαι με τη δικαίωση, τον αγώνα, τον καημό, τη χαρά των άλλων. Ότι είμαι ακόμα δάκρυ, κραυγή, βροχή, φωτιά, γροθιά, φτερό, αίμα… κουβαλώντας όλη τη ματαιότητα, τον πόνο και την έμπνευση. Δεν έχω τι να σου απαντήσω, γιατί μιλάμε άλλη γλώσσα και η δική μου θα σε γκρεμίσει, ενώ η δική σου με βεβαιώνει. Θέλω πολύ να σε σώσω, αλλά σ’ αγαπώ. Και αυτός ακριβός είναι ο λόγος που δε σε σώζω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑