Η διαφορετικότητα είναι φυσική

Γιατί τότε τόση μεγάλη φασαρία;
Γιατί τόσα κινήματα και τόσες προσπάθειες; Γιατί τόσοι αγώνες και εσωτερικοί σεισμοί που δημιουργούν μια φοβισμένη Άβυσσο;

Πάντα ξεκινώ από το ερώτημα.

Τίθεται σωστά;
Τίθεται περιεκτικά;
Ίσως όχι.

Ας ξεκινήσω αλλιώς.

Ανήκει στη θαυμαστή φύση του ανθρώπου να αγωνίζεται για κάτι;
Αν απαντήσω όχι, τουλάχιστον ιστορικά, θα κάνω λάθος.
Ο αγώνας για κάτι είναι γνώρισμα της Φύσης και του ανθρώπου.

Και πάντα αγωνίζεσαι, γιατί κοινωνείς μια στέρηση.
Ειδάλλως ο αγώνας είναι διαφημιστικός.
Κακώς ή καλώς είναι άλλο θέμα.

Άρα οι αγώνες, τουλάχιστον εννοιολογικά, δεν πάσχουν από παραλογισμό.

Διαφορετικότητα.

Άγια, ειλικρινής, ουσιώδης διαφορετικότητα.

Κάθε επιχείρημα που την καταδικάζει ξεκινά από την απελπισία του αδιαφοροποίητου κι από την απολυταρχία της απελπισίας. Ο καταδικάζων το διαφορετικό είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί του.

Το ερώτημα πρέπει, λοιπόν, να τεθεί ξανά :

γιατί υπάρχουν αυτοί οι φυσικοί αγώνες διεκδίκησης του αυτονόητου;

Κι εδώ ανοίγει τις πόρτες της μια βιβλιοθήκη αιτιών.

Μα για να μπεις και να μπορέσεις να διαβάσεις στη γλώσσα των βιβλίων της, πρέπει να παραδεχτείς το ερώτημα, όπως τέθηκε, γιατί αποκαλύπτει τον τρόπο της κοινωνικής μας κατασκευής.

Η διαφορετικότητα προϋποθέτει κανονικότητα.

Η κανονικότητα ορίζεται ως το συνήθως συναντόμενο;
Ως το ηθικά επιδοκιμαζόμενο από ένα σύστημα αρχών;
Ως το νομικά ισχύον;
Ως τι;

Όποιος εξεγείρεται ενάντια στη διαφορετικότητα, οφείλει πρώτα να πει πως ερμηνεύει την κανονικότητα. Οφείλει, δηλαδή, την «άτρωτη» αντίληψή του, να εκθέσει στο βέλος του Πάρη. Ειδάλλως μακάριος ας είναι ως πτωχός τω πνεύματι.

Τέλος η διαφορετικότητα είναι τόσο αυτονόητη όσο η όποια κανονικότητα. Δεν πρόκειται απλώς περί αντιθέτων, αλλά περί δυο διαφορετικών πόλων. Μάρτυρας η πολύτιμη διαίσθηση.

Τα αυτονόητα, όμως, είναι πάντα απόληξη –και όχι έναρξη- περιπετειώδους και κοπιώδους νοητικής και εμπειρικής διεργασίας. Γι’ αυτό και η απλότητα και το ασύλληπτο βάθος του αυτονόητου νικά ως νόημα στην Τέχνη. Ο Σαίξπηρ δεν είπε κάτι που δεν ήξερες. Είπε με ωραίο τρόπο αυτό που απλά εσύ ένιωθες .

Έπειτα, η διεκδίκηση είναι πράξη.
Είναι επίδραση στο γίγνεσθαι.
Κάποιος που πράττει, έχει αποφασίσει.
Κάποιος που αποφάσισε, έχει ταλαιπωρηθεί.
Κι αυτή η ταλαιπωρία αγιάζεται μονάχα μέσω της πράξης.

Πράττω σημαίνει σκέφτομαι κι αισθάνομαι. Είναι ετούτη η κορωνίδα της ανθρώπινης εξέλιξης προς κατάκριση;

Κι όλα ετούτα τα ζητήματα αποκαλύφτηκαν έχοντας θέσει κάπως πιο προσεχτικά το ερώτημα.

Ήταν ανάγκη;

Αναρωτιέμαι, γιατί έχω χρέος να με αμφισβητώ.

Νομίζω πως ναι.

Διότι κάπως έτσι έμαθα πως πίσω από τις αφελείς ρητορείες υπάρχει η χρηστική νωχέλεια της απλοϊκής πρόθεσης «να συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε, για να συνεννοηθούμε».

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑