Άλκηστη τράβα τη σκανδάλη!

Γυρνώ από το super-market και ακούω από κάπου το «Χειροκρότημα». Ήξερα ως τώρα πως οι τύποι των «πειραγμένων αμαξιών» άντε στο τσακίρ κέφι να βάλουν κάνα λαϊκό. Πρωτοψάλτη, όμως, δεν το περίμενα. Μα περπατώ λίγο ακόμα και βλέπω ο ανυποψίαστος και τυχερός θεατής ένα φορτηγό με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τον Θωμά Κοντογεώργη και μουσικούς στην καρότσα του. Άφησα τις σακούλες κάτω και αφέθηκα κι εγώ για δυο πολύτιμα λεπτά.

Θα μπορούσε κανείς να προβάλει πολλές αντιρρήσεις : ότι έτσι δεν λύνονται τα προβλήματα, ότι δεν βελτιώνεται με μια μουσική βόλτα η κατάσταση που ζούμε κλπ.  Μα εγώ ένιωσα κάτι πολύ διαφορετικό βλέποντας τους ενθουσιασμένους οδηγούς και υπαλλήλους των φούρνων, τους γελαστούς ταξιτζήδες και τους συγκινημένους περαστικούς.
Ένα περίεργο αίσθημα νίκης. Γι’ αυτό θα’ θελα να γράψω χωρίς να ασχοληθώ με την πολιτική διάσταση του θέματος. 

Νίκη του παλιού που σε ξανανιώνει. Ένα παλιό ως εκπροσώπηση ενός συνόλου αξιών και προτεραιοτήτων μακριά από τη δυναστεία της χρηστικότητας και του στείρου υλισμού της σημερινής ζωής. Το φορτηγό αυτό με τις ψυχές που είχε πάνω ήταν σφαίρα στο σώμα του σύγχρονου τρόπου του βίου.
Κανείς δεν κόρναρε και όλοι γύρω φάνηκε να διψάνε.

Ο σύγχρονος βίος συνοψίζεται στην δημιουργία των κατάλληλων υλικών συνθηκών ζωής, η οποία πρέπει να προηγείται της ψυχής, της ομορφιάς, της συναίσθησης του ρόλου του ανθρώπου. «Πρώτα δες πώς θα επιβιώσεις και μετά εστίασε στα της ψυχής». Και ρωτάω : υπάρχει κάποιο σαφές σημείο που είναι «κατάλληλες οι υλικές συνθήκες»; Είναι τα 25, είναι τα 30, 35, 40; Κι αν δεχτώ ότι υπάρχει αυτό το σημείο, ποιος εγγυάται πως ύστερα θα έχω το ψυχικό και ηθικό έρμα να παλέψω για την ψυχή μου; Ο αφελής θα απαντήσει : «γιατί όχι;». Θα αντιτείνω απλά : «μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό στα 30, αν δεν έχεις εξασκηθεί από μικρός στα συνοικιακά γηπεδάκια; Στο ερώτημα παίζει ρόλο το «συνοικιακό γηπεδάκι», γιατί αναλογεί στην ελλιπή υλική συνθήκη. Πρόχειρο ερώτημα- συμπέρασμα: μπορώ να ανταπεξέλθω στις προκλήσεις του αγώνα της ψυχής, αν δεν εξασκηθώ από μικρός (η φύση των προκλήσεων είναι άλλη συζήτηση);
Πώς μπορώ τη δίψα που ΄χω εντός μου να τη σβήσω με γάργαρο νερό απ’ «την ψυχή (μου) ως την ψυχή (μου)», αν δεν μάθω από μικρός την αξία, τον κύκλο και τη λύτρωσή του;

Η συζήτηση μοιάζει να μυρίζει ναφθαλίνη πάνω σε ρούχο περσινό, καθώς η εποχή φορά τα λαμπερά ρούχα της δυναστείας του υλισμού. Μετράμε, υπολογίζουμε τα πάντα, υποβιβάζουμε την ψυχή σε ρόλο στομαχιού, κάναμε τις σχέσεις μας από αγώνα συνάντησης με τον άλλο σε απλό χρόνο γυμνής συνύπαρξης, νοσταλγούμε εποχές, τρέχουμε και δεν περπατάμε, εργαζόμαστε και όλο ελπίζουμε σε μια Παρασκευή ή Σάββατο ή ακόμα σε έναν ωραίο Αύγουστο κι όλο καταναλώνουμε μ’ ενός λεπτού βεγγαλικής ευτυχίας. Καταναλώνουμε αγαθά, υπηρεσίες, καλλιτεχνήματα, νοήματα, ανθρώπους, στιγμές.
Υπάρχει έδαφος ν’ ανοίξει αυλάκι;

Αναρωτιέμαι μήπως ξεκινάς να σκάβεις την πρώτη φλέβα εδάφους, όταν σ’ αυτό το πρότυπο ζωής κάνεις μια και μόνη επιλογή σαν αρχή. Μια παύση. Που είμαι, που πάω, τι κοιτάζω, τι πηγή στερεύει εντός μου, μα επιμένει ακόμα; Τι είναι εκείνο το ανεξήγητο που με πιάνει τις νύχτες ή τα σιωπηλά πρωινά, όταν για λίγο σταματά η φασαρία του άγχους; Τι ένιωσα μ’ εκείνη, εκείνον, εκείνους; Τι ήταν για ΄μενα εκείνη η απώλεια, ο θάνατος, ο έρωτας;
Ερωτήματα που είναι απλά η αρχή και μπορούν να γίνουν έμπνευση και να ανοίξουν αύλακες να κυλήσει ελεύθερο το νερό στη γη του ανθρώπου.

Μπορώ να αισθητοποιήσω όσα λέω με την εικόνα του φορτηγού αυτού. Η Πρωτοψάλτη είναι ένας άνθρωπος που πόνταρε σε αυτά τα ερωτήματα. Η πράξη της είναι πράξη ενός πολιτισμού που λιγοψυχά, μα επιμένει δείχνοντας έναν άλλο δρόμο : Βγαίνω στους δρόμους με χαρά, γιατί παθιάζομαι με αυτό που κάνω και γιατί έμαθα να υπάρχω αγαπώντας τον δέκτη (αυτού που υπηρετώ) και παράλληλα νιώθω κάνοντάς το περισσότερο άνθρωπος. Συντελεστή μόνο έχω τη ζωή. Ακόμα κι όταν η αρρώστια ή ο θάνατος κυβερνά, σκύβω το κεφάλι και συλλογίζομαι, μελετώ, προσπαθώ να βρω πως μιλά η ζωή μέσα από τα αντίθετά της. Αφήνω λάσκα τα πανιά, πονάω, χάνομαι, μάχομαι μα πάντα είναι εκεί ο άλλος να δώσει την αφορμή στις αιτίες που δημιούργησα.
Κι έτσι… συντονίζομαι, σφίγγω τα σκοινιά κι ανοίγομαι στο πέλαγος της πράξης. Αυτό είναι το μήνυμα.

Και κάτι ακόμα : Δεν βελτιώνεις καμιά κατάσταση χαζεύοντας τα αστέρια ή τρώγοντας μια φέτα καρπούζι ή τραγουδώντας στους δρόμους. Εκείνη τη στιγμή, όμως, είσαι η ζωή και αν αυτό που πράττεις είναι ανάγκη σου, τότε εμπνέεις τον τυχαίο παρατηρητή.
Μόλις τελειώσει η πράξη σου αυτή είσαι ύστερα λιγάκι πιο ευάλωτος στα ως άνω ερωτήματα, διότι όσο πιο πολύ αφήνεις τον εαυτό σου να φτιάχνει ζωή, τόσο πιο δεκτικός γίνεσαι στην ομορφιά και την πρόκληση των ερωτημάτων.
Η πράξη θέλει ψυχή και η ψυχή θέλει πράξη.

Και ο τυχαίος παρατηρητής ; Είναι εμπνευσμένος!

Αυτό το φορτηγό με την Άλκηστη και τους μουσικούς επάνω είναι σφαίρα στις παγιωμένες σημασίες του καιρού. Δείχνει τον τρόπο : Αν θες να εμπνευστείς, τότε αφήνεις την σφαίρα να περάσει μέσα από ό, τι πίστευες ως δεδομένο και εξοπλίζεσαι με αμφισβήτηση για όλα τα ζητούμενα. Αν θες να εμπνεύσεις στην επικρατούσα θλίψη και να πάρεις μαζί κι άλλους, πρώτα παθιάζεσαι, πρώτα συν-κινείσαι, πρώτα συγκλονίζεσαι ο ίδιος.
Κι αν θες να ποντάρεις στη ζωή, γίνεσαι ζωή ο ίδιος με όλους τους κινδύνους και την ομορφιά της, μ’ όλα τα ρίσκα και το πλάτος της.

Εν τέλει…γύρισα σπίτι και διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει στο πεζοδρόμιο τη σακούλα με τις πατάτες. Χαμογέλασα, γιατί δεν είχα υλικά.

Κι ένιωθα και λίγο ωραία πληγωμένος από τη σκανδάλη που τράβηξε η Άλκηστις.

 

Πηγή της Φωτογραφίας : CNN Greece/ Λευτέρης Παρτσάλης

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑