Για λίγο…

Για λίγο πάλι να χαθούμε, να τριγυρνάμε πονεμένοι μ’ ένα τραγούδι για παρηγοριά σε άδεια πεζοδρόμια με τις ύποπτες ματιές των κτηριοφυλάκων πάνω μας.
Για λίγο πάλι να φύγουμε για’ κει που μάθαμε τη γραμματική της νύχτας και το συντακτικό της αυγής. Κι ύστερα γυρνώντας με μάρτυρες τους υπαλλήλους των φούρνων μιλήσαμε στη γλώσσα του αδέσμευτου.
Για λίγο πάλι να κινήσουμε για την πόλη στην οποία πρώτη φορά αγαπήσαμε και σκάψαμε το χωράφι του «εγώ» με την αξίνα του ανεξήγητου. Κι έτσι συλλάβαμε τον Έρωτα με τις χωμάτινες λεωφόρους των σπόρων.

IMG_20200208_002232-2

Σου είχα πει, κάποτε, πως όποιος δεν έχει ζήσει άλλο κορμί, είναι λίγος, όποιος δεν έχει ταυτιστεί –έστω σαν εξερεύνηση- μ’ άλλη ψυχή είναι λιγότερος. Κι όποιος μια τέτοια ψυχή δεν χώρισε, είναι μισός.
Θέλει ο χρόνος να είναι πάντα καιρός, καταλληλότητα διαρκής, για να ξορκίσεις τη νοσταλγία σε διαλεγμένα μονάχα απομεσήμερα. Αλλιώς διασπείρεται σαν ιός που εξίσωσε τους πάντες σε πρόσκαιρους συμμάχους.
Μα δεν είναι που απλά νοσταλγώ. Είναι που θυμάμαι περισσότερα απ’ όσα έχω ζήσει.

 

Για λίγο πάλι να ενταθούμε στον ηλεκτρισμό δυο χεριών που τείνουν να πιαστούν, μα φοβούνται ανομολόγητα την αφή, γιατί ακόμα μπλέκονται στα δάχτυλα οι ίνες του «δεν ξέρω».
Η πόλη πήρε πίσω τη σιωπή της κι εγώ απόψε μ’ ένα φεγγάρι που επιστρέφει από πρεμιέρα, επιδίδομαι σε μια γυμναστική ελπίδας.
Ελπίζω, έτσι, στο πολύ που εν τέλει είναι λίγο.
Κι έτσι ζω πάντα το λίγο, που εν τέλει είναι πολύ.

DSC_0233

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑