Εκείνη

Όταν πεθάνω, είπε, θέλω αυτό το σπίτι
χαρά, χορούς να έχει όποτε θες.
Κεράσματα στους πάγκους,
γεμάτες τις κανάτες,
σεντόνια απλωμένα
κι όσες φωνές
εκείνων των ανθρώπων
που από την αυλή μας
άπλωναν καλημέρες
περαστικές
κι όσων αθώα κρατήσαν
χώμα από τον κήπο
και το ‘βαλαν σε γλάστρες
πια σπιτικές
κι ανέμεναν με πείσμα
από ηλιόσπορους μια χούφτα
να βγούνε ήλιοι κι άστρα
και ζεστασιά.

20181110_165225
Το μπόι της σελήνης
μεγάλωνε στον κόσμο
και ζήτησες δροσιά και σιωπή
κοιμήθηκες για πάντα
με τα καθημερνά σου
και το δικό μου κλάμα
πάχνη πρωινή
που δρόσισε τους σπόρους
και ξεφυτρώσαν ήλιοι
και έγινε το σπίτι
ζώσα πηγή.

DSC_0027

Κι όσους είχες διαλέξει
ενώσαν τη σταγόνα
με τη δροσιά.
Θάλασσα έχουν γίνει
και στ’ ουρανού τη μέθη
είναι καρφιά.
Την κόρα διατρυπούνε
και στης ζωής την ψύχα
φτάνουνε κι αντικρίζουν
μιαν αγκαλιά.

 

 

Υ.Γ.: Κάποιοι δικοί μας που έφυγαν είναι καράβια μπροστάρικα στον μέσα στόλο. Περισσότερο γιατί ξεπέρασαν το Εγώ και κάηκαν στα ιδανικά τους. Εμπνευστές και ωραίοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑