Διάλογος λεωφορείου

Και τι θα κάνουμε με όσα πέρασαν;

Ποίηση. Θα φτιάξουμε ποίηση που θα μοιάζει με παρηγοριά.

Και με όσα μέλλονται να έρθουν; Τι θ΄απογίνουμε;

Θα φτιάξουμε ορίζοντα. Να γίνουμε η λευκή γραμμή του που όλοι βλέπουν, μα κανείς δεν φτάνει. Μετάξι ερωτικό, θεμελιώδες.

Και τώρα; Μπορούμε να σωθούμε;

Κάνω να ενώσω σε νόημα τυχαία γεγονότα, κάνω να πω μοίρα ό, τι μας έτυχε, κάνω να χαρώ απ΄το μύθο που ‘φτιαξα …

…και τότε ένα φως διαπεραστικό καίει το φιλμ. Εντός μου κανένα στιγμιότυπο ικανό να απαντήσει στην ερώτηση σου. Μονάχα το φως της πιο σκληρής ανάκρισης. Κι έτσι μαζεύω μόνο θάρρος, γιατί μου ψέλλισαν κρυφά πως λεπίδα η ελπίδα δίχως το θάρρος να πληγωθείς.

Αλλάζεις στο «παλαιό τέρμα»;

Πάντα. Με θαρραλέα ελπίδα στο παλιό που ξανανιώνει.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑