Σύντομο σχόλιο πάνω σ΄έναν παιδικό διάλογο

Θ ‘αφήσω το αίσθημα να ηρεμήσει.

Να φάει όσο μπορεί το σκυλί η ψυχή κι ύστερα στη χώνεψή της θα πάρω χαρτί και μολύβι.

Σόδα αλλοπαρμένη το γράψιμο σαν ελιξήριο αθανασίας με ανθρακική αλήθεια που δε φαίνεται, μα επιδρά δεόντως.

worldsattic.com - giannis tsoumalis (8)

Προτού γράψω, να συλλάβω το άμορφο.

Το μυστικό ήταν πάντα εκεί.

Προφανές.

(Μα -βλέπεις- η κρυψώνα του προφανούς υπάρχει όσο δε συλλαμβάνεις την ουσία του.)

worldsattic.com - giannis tsoumalis (2)

Της παιδικής μας ηλικίας ο διάλογος :

«Τι θες να ζωγραφίσεις;

-Δεν ξέρω.»

Κι αυτοί που ήξεραν έφτιαχναν ένα σπίτι ή ό, τι συνηθισμένο τους είχαν πρόχειρο.

Κι η ζωγραφιά γινόταν μία σαν τις άλλες.

Αυτοί που δεν ήξεραν περίμεναν. Ίσως ο χρόνος τελείωνε με λευκή κόλλα και πολλές ενοχές.

Ενοχές, γιατί ο σκληρός χρόνος και οι πιο σκληροί γύρω τούς έκαναν την απραγία τους να μοιάζει με ψυχική άπνοια.

Κάποιοι δε νοιαστήκανε.

Κάποτε περίμενα κι εγώ…

Περίμενα…

worldsattic.com - giannis tsoumalis (7)

Μονάχα όταν σκέφτηκα να κάνω ένα δέντρο με κόκκαλα ανθρώπινα και από πάνω έναν μπλε ήλιο με πορτοκαλί πουλιά άθελά μου έγινα ποητής.

Από τότε ξεχάστηκα.

Ξεχάστηκα και μεγάλωσα.

Ξεχνιέμαι και ο χρόνος και οι άλλοι με παρασύρουν.

Μα είναι κάτι φωτεινές στιγμές, που γίνομαι εκείνο το αθώο θύμα της ποίησης που έχει όλη την αίγλη και την ευθύνη του θύτη.

«Τι θες να ζωγραφίσεις;»

worldsattic.com - giannis tsoumalis (3)

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑