Στην Άλκηστη (ή : καταρρίπτοντας το παράδοξο του θαυμαστή)

Υπάρχουν φορές που το νόημα παρασύρεται και αγνοεί τη μορφή.

Έτσι κι εδώ τα γραμμένα δεν αντιστοιχούν σε κάποιο είδος. Είναι ποίηση, λογοτεχνία, κριτική; Το σίγουρο είναι πως είναι ανταποκριμένα στους μέσα κραδασμούς. Ας μη ζητήσεις, λοιπόν, ταυτότητα ή ταμπέλα, γιατί -όπως ξέρεις- κανείς δε δίνει σημασία σε αυτές. Μόνο οι τουρίστες. Οι γνωρίζοντες κατευθύνονται αλλιώς.

Θυμάμαι, λοιπόν, που την είχα δει να χτυπάει το τύμπανο στην πλατεία του θεάτρου, να τρέχει να διώξει τα χρωματιστά μπαλόνια από το διάδρομο όσο τραγουδά, θυμάμαι να την ακούω να φωνάζει «Σταμάτη! Κλείσε το παράθυρο!», «Η βάρκα λύθηκε!», να ψιθυρίζει το «Ανθρωπάκια του σωλήνα». Θυμάμαι να τινάζω τη σιντοθήκη μου με τους δίσκους της (πρώτος ήταν το «Πες μου Θάλασσα») από την άμμο, τα «Χαράματά» της ως πρώτο φοιτητικό ξυπνητήρι, τη «Φωτογραφία» της κατά το κοίταγμα μιας δικής μου από το τέλος της φοιτητικής ζωής και τη φωνή της στο «Υπερωκεάνιο» σε μισοφώτεινο φθινοπωρινό δωμάτιο. «Παναγιά μου εσύ του Νοτιά, της καρδιάς μου η γη ξενιτιά» και μετά τέλος. Δεν ήθελα κάτι άλλο. Τη φωνή της, αυτή τη φράση και τη μουσική του Σταμάτη. Σωτήρια και ακριβή σαν το πιάνο που παίζει ο Κορκολής στο «Χωρίς εσένα».

Θυμάμαι το «Ανθρώπων Έργα» σε μια βεράντα με θέα το μπλε της αόρατης γραμμής ορίζοντα και θάλασσας και μια ερωτική μου απογοήτευση ντυμένη μουσικά με το «Δεν μπορείς, δεν μπορώ» στο Gazarte. «Αγάπη μου είμαστε ένοχοι», γιατί τώρα έχουμε ιστορίες να πούμε. Παραδοχή σιωπηρή με θέα την πόλη. «Εδώ, λοιπόν, εδώ κεντάω τα βράδια» και η παρέα θέλει «Βενζινάδικο» (πάντα από το live στο Βοξ, μετά τα «Χάρτινα»). Θυμάμαι τους τόσους να μου λένε ότι «δεν την πρόλαβες στο «Ηφαίστειο» στον Πειραιά και στο Γκάζι με Μακεδόνα και λοιπούς». Η φαντασία μου, ώρες – ώρες, αναπλήρωνε το κενό της εμπειρίας και διορατικά έβλεπα περισσότερα από όσα είχαν δει. Θυμάμαι…

Τη θυμάμαι, λοιπόν, να τραγουδά κι εγώ στην πλατεία από κάτω παράλληλα με την απόλαυση να ψάχνω τη σημασία όλου αυτού του αισθήματος, της συγκίνησης . Ένα κενό σε μια πληρότητα συναισθηματικής σύγχυσης. Τι αγαπώ περισσότερο; Την περσόνα ή τον άνθρωπο; Την Πρωτοψάλτη ή την Άλκηστη; Το παράδοξο του θαυμαστή με είχε καταλάβει. Με το τέλος της συναυλίας πάντα ζητούσα να τη συναντήσω και να της εκφράσω ένα συναίσθημα ταυτόχρονα προερχόμενο από μια ευχαρίστηση απ’ όσα ένιωσα και από μια δυσαρέσκεια που δεν έχω αφορμή να τη γνωρίσω περισσότερο. Έτσι αρκούμουν στο «ήσασταν εξαιρετική και εξαιρετικοί».

Τα χρόνια πέρασαν από τότε. Όχι πολλά, μα ικανά να θερίσεις παλιούς και να σκορπίσεις νέους καρπούς . Δευτέρα χειμωνιάτικη, προσφάτως περασμένη την άκουσα σε μια από τις παραστάσεις που κάνει φέτος. Δουλειά των αξιοσέβαστων κριτικών να δώσουν της εικόνα της εμπειρίας. Εδώ δεν είναι της παρούσης.

Τα φώτα κλείνουν και τότε συνέβη για δεύτερη φορά (την πρώτη δεν είχα δώσει σημασία. Αχ και να δίναμε στα μονάκριβά μας προαισθήματα διάσταση άξια!) εσώψυχος συγκλονισμός, ωραίος κι αλησμόνητος. Την άκουγα λεύτερος από κάθε προσδοκία! Εγώ κι αυτή σε απευθείας σύνδεση. Παρουσία εαυτού σε αίσθημα απέραντο. Αφέθηκα στην ικανότητά της να τοποθετεί νότα και λέξη στο πεντάγραμμο με την αφοσίωση και την απλότητα που μια νοικοκυρά τακτοποιεί τα λουλούδια στο βάζο. Να φαίνεται το μπουκέτο ολάνθιστο, γεμάτο, χρωματιστό, ισορροπημένο, μοναδικό. Και ο ιδρώτας που χύθηκε γι’ αυτό νερό φροντίδας.

Μέσα σε τούτο το δίωρο είδα το κόκκινο βελούδο της τζαζ να μουσκεύεται από το μεσογειακό αλάτι, είδα το βαγόνι μου το παραπονεμένο να βρίσκει ράγες σε πεντάγραμμες διαδρομές και κολατσιό ψυχή αχνιστή παρέα με τρεις κιθάρες σε μια εσωτερικότητα συλλογική κι ατομική κοφτερή και πολύτιμη. Μύρισα τη φωτιά μου να καίει σε μια έκσταση που δεν είχε ανάγκη από χέρια υψωμένα και κρασί. Πόσα έχανα!

Έτσι χάθηκε και το «παράδοξο του θαυμαστή». Κι ό, τι χάνεται, ό, τι περνά στη λίθινη εποχή της καρδιάς φανερώνει πως α-ληθινό δεν ήταν. Ερωτήματα και διαχωρισμοί δεν υπήρχαν. Εγώ τα έθετα, όπως ένα παιδί χωρίζει τα όρια στην άμμο, για να φτιάξει το κάστρο του. Άμαθος κι αθώος προσπαθούσα να καταλάβω τα υλικά του ψωμιού, μα δεν αποκαλύπτεται έτσι στον επιπόλαιο ουρανίσκο μας της ψυχής η ψίχα.

Έτσι το κάστρο παρασύρθηκε από το ανθρώπινο, που όρια δε γνωρίζει. Όλα ένα. Μα εμείς  επιφορτισμένοι με την πρόκληση να το αποσυνθέσουμε και να το ξανακάνουμε ένα με τη γνώση σπουδαίου μηχανικού. Με το φύσημα της η τέχνη αποκαλύπτει της ψυχής την ουσία και την πρόθεση. Θέλει ετούτη η πνοή πεδίο ανοιχτό να βγει, να ιδρώσει, να τρέξει, άλλοτε με λιτά κι άλλοτε με δεμένα κορδόνια. Εκεί η Άλκηστις είναι το άλλο παιδί. Όπως ο καθένας. Μα, όταν είναι στη σκηνή, είναι ταυτόχρονα το τοπίο, το παιχνίδι, οι κανόνες και η κατάργησή τους.

Μα είναι πάνω απ’ όλα το παιδί. Που κι αυτό μάχεται, παλεύει, ζει, πάλλεται, γίνεται, βρίσκει, γυρεύει. Δίπλα της η μικρή Άλκηστις Σεβαστή Αττικιουζέλ τραγουδά αόρατη μέσα στο βαρέλι και την ακούει η γειτονιά. Ίδιο «Ντουέντε» και πίστη.Θαυμασμός υπάρχει, γιατί υπάρχει ταλέντο κι αφοσίωση. Ανεμοζάλη. Σκόρπισμα. Συγκέντρωση. Ταξίδι. Δουλειά. Εκπορεύει το νόημα και τη μαγεία, μα δεν τ’ αφήνει έρμαιο των υπολοίπων. Θέτει εαυτήν ενώπιόν τους, προκαλεί, προκαλείται, (συν)κινεί και κινείται.

Για αυτό και είναι μαγική. Γιατί φανερώνει -αν τη δεις σε απευθείας σύνδεση- το άχρονο παιχνίδι μας. Το ψυχή με ψυχή. Το εμπνευστής -εμπνεόμενος. Το πλατωνικό εραστής -ερώμενος. Το φανέρωμα ετούτο είναι σταγόνα που κοστίζει ωκεανούς.

Η παράσταση τελειώνει. Περιμένω να της μιλήσω. Πλέον όχι με την παλιά σύγχυση. Ύστερα αποχωρώ σιωπηλός. Η σιωπή της εξόδου μου παράσημό όλο δικό της. Ψιλοβρέχει. Χωρίς ομπρέλα θα προχωρήσω. Να καταλάβω του πλανήτη τη συγκίνηση.

Δίπλα μου ένα παιδί με κοιτά γελαστό. Είναι εγώ. Ο τότε. Μ’ ευχαριστεί που μετέφρασα λίγο από το άπιαστό του. Δε φταίω εγώ.

Άλκηστη σε ευχαριστώ για το φανέρωμα.

Και ο ενικός είναι της αγένειας για τους «τουρίστες». Για τους γνωρίζοντες είναι της οικειότητας.

«Και γύρω η μπάντα να παίζει ένα βαλς
τριγύρω η πόλη
Με μια λεβάντα τους όρκους κρατάς
στο πορτοφόλι».

Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου
Ο δράκος» – Δίσκος : «Υδρόγειες Σφαίρες)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑