Ιαμίε

στις

 

Μια φωτογραφία σκάρτη όλη η κοσμοθεωρία μου.

 

Δυο παπούτσια κρεμασμένα στο φεγγάρι από κάτω.

Όταν καεί ο κόσμος να κρεμάσουμε και τα δικά μας, να πάμε μπροστά όπως μας πρέπει.

Η φωτιά θα μας προλάβει.

Μα θα ‘χουμε μια τελευταία σιγουριά ότι κάναμε μια πορεία στα μέτρα μας.
Κι ας ήταν του θανάτου.

Καθρεφτισμοί επικίνδυνοι του ρήματος «είμαι».

ιαμίε είμαι

DSC_0198

Χωρίς νόημα.
Το νόημα χάθηκε.

DSC_0225

Ένα γράμμα διακρίνει το νόημα απ’ το νήμα.

Ένα -ο- που, για να το σχεδιάσεις, ξεκινάς και καταλήγεις στο ίδιο σημείο.

DSC_0189

Ω! Γλώσσα ελληνική που μου ‘δειξες ότι το αποφασισμένο αυτό -ο- είναι ενωτικό και διακριτικό ταυτόχρονα της ίδιας ουσίας, που μια τη βλέπουμε ζωή και άλλη θάνατο.

Μόνο το -ο- μπορούσε αυτή την ιδιότητα να διεκδικήσει.

Απελπισμένο και μόνο του, που ούτε ως επιφώνημα, σαν το προσοντούχο -ω-, δε μπορούσε να σταθεί και να υπάρξει.

Μόνο οι ανορθόγραφοι γράφουν χωρίς τύψεις.

Σαν κάποιους ψεύτικους επαναστάτες, που βασίζονται στη σημειολογία της άγνοιας.
Μα εγώ επαναστάτης δεν υπήρξα.

Ούτε αληθινός, ούτε ψεύτικος.

Κι ούτε κάτι δείχνει πως θα γίνω.

Μένω εδώ…

…χαϊδεύοντας το στάχυ του καιρού μου,

DSC_0157

κρεμώντας τα παπούτσια μου στη φωτιά που βλέπω ότι άναψε,

σχεδιάζοντας το -ο- αποτελεσματικά και φαύλα, τραγικά και κωμικά, με θλίψη κι ευτυχία,

και προχωρώντας αργά χωρίς να ξέρω αν είμαι αυτός που είμαι ή αυτός που θυμάμαι ότι είμαι.

 

Σημείωση : Ευχαριστώ τη Σοφία Αντωνοπούλου, που υπέμεινε τις φωτογραφικές μου οδηγίες για την τρίτη κατά σειρά φωτογραφία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s