Αγάπη;

στις

«Να σου ψήσω έναν ελληνικό;
-Διπλό σκέτο. Και κάθισε να τα πούμε.
-Πρωινό έφαγες»;

 «Θα με βοηθήσεις με τη χορτόπιτα;
– Μόνο αν σε φωτογραφίσω και σε βγάλω βίντεο να μου λες τη συνταγή.
-Κοίτα τώρα τι με κάνει».

 Μυρίζουν τα σεντόνια που απλώσανε.

20180412_103106

Μαλακτικό ψυχής ετούτη η μυρωδιά. Σα να στρώνει ένα τραπεζομάντηλο καλωσορίσματος. Μοιράζω τις στιγμές μου προσεκτικά, όταν τις βλέπω .

Πάει καιρός που κατάλαβα πως να προφέρω το «τι κάνεις», για να μην απαντήσουν κατά τα συνήθη.
Πάει καιρός που σε εκείνους που καταλαβαίνω τις σιωπές τους αρκούμαι στο «καλά» τους.
Όταν μεταφράζω πια τη σιωπή σου σε κύματα πολύχρωμα, νιώθω σα νάνος που ταξιδεύει να βρει το σεντούκι του ουράνιου τόξου.
Αρκεί πλέον που νιώθουν την περίεργη παρουσία μου διαθέσιμη για την αλήθεια τους.

Αγάπη;

Ας αφήσουμε τις τυπικότητες.

DSC_0625

Μια η ψυχή. Κι ό, τι την έμαθες να ζητάει, συνεχίζει να το ζητάει με μια δόση ανεξήγητης συστολής, όταν γερνάς.

Τη συστολή τους θα την κάνω πλατεία που θα τρέξουν σα παιδιά που δεν ντρέπονται να απαντήσουν στη μάνα, που φωνάζει απ’ το μπαλκόνι, πως είναι νωρίς για ύπνο.

«Δεν κάνεις άκρη, για να ζήσω. Κάνω χώρο, για να χωρέσεις».

Όχι ως χρέος. Ως επιθυμία.

Ωραίος εκείνος που μαθαίνει την καρδιά του να θέλει ότι έχει χρέος να θελήσει.

«Αγάπη»;

Ας αφήσουμε τις αφηρημένες έννοιες.

«Λουμίδης» και φρέσκο κρεμμύδι, ήλιος στο μπαλκόνι τους, η μυρωδιά της λεμονιάς, οι γλάστρες με τον βασιλικό, η βέρα που δε λένε να βγάλουν παρ’ ότι ο σύντροφός τους χάθηκε, σαν μια κρυφή υλική ένωση που ενώνει με το άπιαστο της μνήμης.

DSC_0638

Το λάδι «με το μάτι», το «τσικ» σα μονάδα μέτρησης του αλατιού (και πόσων άλλων), οι ιστορίες τους, η ιστορία τους, η γειτόνισσα τους που έφερε λίγο ραβανί, τα παράπονά τους.

 

Η κτητική αντωνυμία «δικά της» οργώνει άπληστα το χωράφι της φράσης «Κάθε ηλικία έχει» και βγαίνει από το χώμα μια πρωτόγνωρη ισότητα, που είναι δικαιοσύνη αισθηματική.

Αν μπει στο θερμοκήπιο της λογικής ίσως –και κακώς- παραμορφωθεί σε αδικία.

Ίση η παιδική μελαγχολία μου την Κυριακή το απόγευμα με το παράπονό της μοναξιάς τους.

20170416_140220

Σιωπή.
Μια κουβέντα πέφτει σαν πέτρα σε λίμνη ήρεμη.
Ομόκεντροι.
Βύθιση.
Με ποια συνέπεια ν’ ασχοληθεί ο ποιητής;

20180412_093246-2

Κλέβω τη λύπη της εξαφανισμένης με τη βύθιση πέτρας, τη χαρά του πολλαπλασιασμού των υγρών σχεδίων και κεντώ με το ασχεδίαστο και το αίσθημα δρόμο προς εκείνη και εκείνη.

Δρόμοι ξέχωροι για την καθεμιά.

Δρόμοι σπαρμένοι με όσα ανταλλάξαμε. Που στενεύουν, αν χρωστάμε ακόμα κάτι.

Κι όταν φύγουν από εδώ για το έδαφος του καθενός της πίστης, ίσως αυτοί οι δρόμοι, όπως παραδέχονται άθεοι και πιστοί, γίνουν φως ενωτικό κι ειλικρινές.

Φως ως μόνος δρόμος προς όσους έφυγαν. Δικούς μας. Ωραίους.

Ενωτικό, γιατί μοιραστήκαμε και τούτο υπνωτίζει τη λήθη.

Ειλικρινές, γιατί πιο πέρα από τον παρατατικό τους υπάρχει ο μέλλοντας μας που το «θα» του είναι ποτισμένο με την εμπνευσή τους.

DSC_0702-2

Μια κουβέντα πέφτει σαν πέτρα σε λίμνη ήρεμη.

«Αγάπη»;

Πες το καλύτερα καφέ ελληνικό και χορτόπιτα.


 

Υ.Γ. :Γιατι ξεκινάμε από συναισθήματα που εμπνέουν οι ρόλοι μας κι όχι οι άλλοι. Καταγγελία και αφιέρωση. 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s