Η Αθηνά

στις

Σκόρπιες                                                                      εικόνες.

Σκόρπιες

λέξεις.

 

Πως τις                                                   βάζω                                                       σε σειρά;

 

Αλλάζω, άρα ζω.

Ένα παιδί ψευδό, που χαριτωμένα αντικαθιστά το «ρ» με «λ», καταλαβαίνει τη διαφορά, αλλά ο ήχος που βγάζει δεν αντιπροσωπεύει αυτό που νιώθει.

«Άλα ζω» όταν αλλάζω. Ο τόνος εδώ μια μικρή παρατυπία του νοήματος. Η αναγκαία, για να νοθεύσεις την αλήθεια με λίγο μύθο από τον καλό, εκείνο που σώζει.

20180706_142014-2

Πάλι ο τόνος σε επαναφέρει και γελά. Αν αλλάξω το «ρ» με «λ», είμαι ψευδός ή ψεύδος;
Μαζεύω τα άλογα μου τα αισθήματα, που τους γυάλισε η Αθήνα του Οκτώβρη και παρ-αλογίστηκαν και τονίζω ως ψευδός (και όχι ψευδώς) ξανά τις λέξεις με συνείδηση :

αλλάζω, άλα ζω.

Και φτάνω μέσα από μια στρέβλωση παραδεδεγμένη στην εξωτερική ομοιότητα του νοήματος :είναι ίδιες οι λέξεις, άρα και η λογική τους η ύπαρξη. Ζεις μονάχα, όταν αλλάζεις και αλλάζεις μονάχα όταν ζεις.

DSC_0519

Το δεύτερο μοιάζει με κατάκτηση παιδιού που ανέβηκε σε ένα βραχάκι στην παραλία και νομίζει ότι τον κοιτούν σαν τον Κολόμβο. Είναι, όμως, ένα βραχάκι δεδομένο και στη θάλασσα και στους ανθρώπους. Σαν αξίωμα φυσικής.

DSC_0434

Το πρώτο είναι βράχος μεγαλύτερος. Δεδομένο περισσότερο στη θάλασσα. Και στους ανθρώπους, αλλά με μια παρατυπία τόνων (όχι τόνου). Βαριά.
Ου γαρ έρχεται μόνη και χτυπάει κουδούνια. Γεννιέται σαν άλλη Αθηνά και πετάει τα όπλα της μπροστά μας σαν ένδειξη σεβασμού που τη γεννήσαμε.

Φοράει τα παπουτσάκια της και σεργιανά μέχρι να γίνει σκόνη και λίπασμα.

Δε συμπεραίνω τώρα. Πάει καιρός που ήμουν τόσο αφελής. Τώρα ρωτώ.

Σκανδαλοθήρας επί του θέματος με απαλλαγή από το κοίταγμα των λουόμενων επάνω μου ως μέγας Κολόμβος, περπατώ στην πόλη και βγαίνουν τη μια ποίηση και την άλλη φιλοσοφία να μου αποδείξουν το φαούστειο «μεταξύ» μου.

20180331_085032-2

Είμαι η νευρική απόληξη των περασμένων νεύρων, μια σταγόνα που κατάπιε ωκεανούς ως τη στιγμή αυτή. Από μια σταγόνα γεύεσαι την αλμύρα, από τον τωρινό εαυτό σου γεύεσαι τα περασμένα… που σημαίνει αλλάζεις. Που σημαίνει ζεις.

Ζεις;

Δε συμπεραίνω.

Πάει καιρός που ήμουν τόσο αφελής.

Τώρα ρωτώ.

Τώρα.

Ρωτώ.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s