Ημερολόγιο θητείας

Το σώμα μιλά, όταν η ψυχή δεν μπορεί να αναπνεύσει.

Οι ειδικοί το λένε «ψυχοσωματικό».

Οι ποιητές σιωπηρή κραυγή.

DSC_0233

Κενός και μόνος σε επικίνδυνη μορφή.

Κενός με πληρότητα και μόνος με παρέα.

DSC_0197

Εδώ ο χρόνος μ’ άδειασε, γιατί εξοικειώθηκα με το ανεξοικείωτο.

Έβαλα στόχο κάτι που ούτως ή άλλως θα επιτευχθεί : το πέρασμά του.

DSC_0240

Σαν τους παππούδες των ισόγειων μπαλκονιών. Που απλά σε μια μικρή έκταση αναμένουν το επόμενο διάστημα της μέρας.

Κι εγίναν αστροναύτες του υποτιθέμενου απείρου.

Μα ως «άπειρο» είπαμε δυο πράγματα : ή κάτι που πολύ καλά καταλάβαμε ή κάτι που φοβηθήκαμε. Τη ζωή που την έβαλαν;

Μα σβήνει ετούτη η αστραπή γοργά.

Γι’ αυτό κι εγώ φοβήθηκα πως θα ζήσω εις το εξής κάτι που δεν μου ανήκει.

DSC_0230

Όχι κάτι άσχημο.

Κάτι που δεν μου ανήκει.

Φυλακή ετούτη η ειμαρμένη.

20170417_152413

Με αναπνευστήρα ρουφούσα τ’ οξυγόνο των ανθρώπων και των ονείρων μου.

Ρουφούσα το οξυγόνο που μου ταίριαζε.

DSC_0217

Κι εκεί που έλεγα αντέχω, έκλεισαν οι πόρτες της ψυχής μου.

Απ’ έξω μια μικρή πινακίδα : «Κλειστόν προς συντήρηση καλής ψυχολογίας».

Δεν την επισκέφθηκα για ημέρες.

Καλύτερα να σε ζει η ζωή, παρά να τη ζεις κάποιες στιγμές.

Το υιοθέτησα.

Μα ετούτο το παιδί με πρόδωσε.

Λιποθυμία.

IMG_0307

Ήπια νερό από τα χέρια τους και σηκώθηκα. Είδα την πινακίδα πεταμένη στο πάτωμα και την πόρτα διάπλατα ανοιγμένη. Η ψυχή είχε κάνει πραξικόπημα.

Κι από τότε κατάλαβα.

Λογική δεν είναι να μην αγγίζεις την καρδιά.

Λογική είναι να τη μεταφράζεις σωστά.

DSC_0204

Ξέρω ότι θα έρθουν στιγμές παρόμοιες. Τότε που η τύρβη του κάθε – μέρα θα φορτώσει στον παιδικό μας κόκορα όσα θα κένταγαν πάνω στη καρδιά την πραγματική αναπνοή της ζωής.

Εμείς οι ίδιοι θα γίνουμε Ιούδες.

Μα αρκεί να εισπνεύσουμε τη χρησιμότητά του στην ιστορία του κόσμου. Χωρίς έναν τέτοιο, Ανάσταση δεν θα υπήρχε.

Θα δούμε πόσες κλωστές πήγανε χαμένες.

Ποια κούραση μας ταιριάζει.

DSC_0220

Για την ακριβή έκφραση της ψυχής βάζω Αρλέτα.

Κάπου εδώ είμαι. Σε αυτό το σκηνικό της έλλειψης κάπου νιαουριζει φοβισμένος ο εαυτός μου.

Όρθιος και μόνος.

Απλώνω χέρια.

Χορεύω σα να παρουσιάζω μιαν ακριβή παραγωγή.

Από κάτω έχω θεατές.

«Αυλαία και πάμε » με χρόνια δειλά και γεμισμένα.

Ο φόβος κρυφός και παρών.

Σαν εκείνον τον κόμπο που ‘θελε να μένω ξύπνιος μέχρι να έρθουν οι γονείς απ ‘ τη γιορτή.

DSC_0227

Η συνείδηση μου δύτης εκπαιδευόμενος βουτάει για πρώτη φορά τόσο αναγκαία στα άδυτα.

Η ανάγκη φτιάχνει.

Η θεωρία απλά περιγράφει.

Τώρα «τη γνώση να ζήσω «.

Εντός ανάγκης η πρόκληση.

Παίρνω τις χαμένες κλωστές. Τις καρφώνω πάνω στην καρδιά. Επιμένω.

Ματώνει.

Ματώνει.

Ομορφαίνει.

 

DSC_0199

Υ.Γ. 1 : Ως προς τις φωτογραφίες : φαινομενικά άσχετες. Μα οι μέσα εικόνες είναι του καθενός η ζωογόνα ποίηση.

Υ. Γ. 2 : Ένα διάστημα στη ζωή του καθενός δεν είναι μόνο όμορφο ή άσχημο. Ετούτα, άλλωστε, είναι αξιολογήσεις φθηνές. Σε κάθε εμπειρία υπάρχει μια ψίχα. Ψίχα ζωής. Τη γεύεσαι σκέτη. Όπως είναι. Αφράτη και αξέχαστη. Δηλαδή α – ληθινή.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑