Των στιγμών

στις

Εικόνες ενός καλοκαιριού – γύρη στην αλλεργία της αναπόλησης.


Η αναπόληση τίποτα άλλο δεν είναι από ένα σκόρπισμα.

worldsattic.com

Προς τη χρυσή τομή τρέχουν όλες οι στιγμές ζωηρές και ατίθασες.

Μα ούτε που ξέρουν πως άπαξ και περάσουν, θα γίνουν στάχτη.

worldsattic.com

Έκανα να πιάσω μια στιγμή … μα ξέφυγε σα μεταξένιο τραπεζομάντιλο σε μπαλκόνι χειμώνα.

worldsattic.com

Έκανα να πιάσω λίγο στάχτη… και έπιασα. Συνέλεξα αρκετή.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Μα τίποτα.

Συνέλεξα και ξανασυνέλεξα.

Μα τίποτα.

worldsattic.com

Κι ύστερα κατάλαβα πως η συλλογή είναι αντίθετη στη μοίρα της.

Να σκορπιστεί στα τέσσερα παράθυρα του ορίζοντα.

Αυτή είναι η μοίρα της στάχτης των στιγμών.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Άπιαστες να φαίνονται, απτές να προσλαμβάνονται και συγκαταβατικά να ενθυμούνται.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Με νυχτολούλουδων μυρωδιά και δυο σταγόνες φεγγαρόλουτρο ανοίγει το μυστικό μονοπάτι των οριζόντων. Φτιαγμένο από τα αιθέρια «έλα» των μισοσκότεινων διαμερισμάτων.

worldsattic.com

Ο Αίολος παίζει το «ΛΟΤΤΟ» για να μιλήσει με τη τύχη του , μα κάτι πάντα γίνεται στραβά και με λωτό συναντά τη λήθη του και συνεχίζει αιωνίως και αδιαμαρτύρητα το φύσημά του.

Ο Αίολος θα παραμείνει αίολος.

worldsattic.com

Ορθώνεται η στάχτη και σαν πούδρα στα φτερά νεράιδων μέσα απ’ το μονοπάτι οδεύει για τα παράθυρα του ορίζοντα.

worldsattic.com
Η αφανής των κυμάτων μπάντα, στοιχισμένη κατά μήκος του μονοπατιού, παίζει παθιασμένη τα αλμυρά όργανα των θαλασσών και το νερό τινάζεται…

Κι η στάχτη γίνεται πυλός στο πάντρεμα της ύλης.

Αν ζητούσες το υλικό των άστρων, από σένα πέρασε κάποτε… να ξέρεις.

worldsattic.com

Τώρα πια ένα μείγμα τυχαιότητας οι στιγμές : οι δρόμοι σου, οι επιλογές, οι ματαιώσεις, οι σπιτικές μελαγχολίες, οι στροφές , οι ταυτίσεις, οι παρηγοριές, τα δάκρυα, οι χαρές, οι κρυστάλλινες αλήθειες κι ιδρωμένες απαντήσεις, τα ταξίδια εντός, εκτός και επί τα αυτά, όλα… όλα πια που ‘χουν γλιτώσει από την αυστηρά πλαισιωμένη μας ζωή μ’ ένα φλασκί στον ώμο κάθε κόκκος γίνεται ξάφνιασμα.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Εκείνο το ξάφνιασμα που ‘χεις όταν βλέπεις τις λαμπερές πινέζες τ’ ουρανού.

Μα γρήγορα θα χαθούν κι αυτά.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Δεν είχαν μοίρα πλατάνου μιας πλατείας χωριού, που στη σκιά παιδιά έγιναν γέροι.

Θα αφήσουν τη λάμψη τους για λίγα χρόνια – κατά φυσικής λεγόμενον – κι ύστερα θα χαθούν προς αντικατάσταση.

worldsattic.com
Giannis tsoumalis

Με απεργία κατά της κατεστημένης λογικής, ας διεκδικήσουμε το δικαίωμα να ξεχαστούμε.

IMG_0331

worldsattic.com


Είναι απ΄ τα λιγοστά δωμάτια που έμειναν ανοιχτά μετά το κλείσιμο της ελευθερίας χάριν υποτιθέμενης ανακαινίσεως.

Εν ηρεμία Αυγουστιάτικου μεσημεριού, κάνε αρχικά μια σπονδή στην απλότητα και παραδέξου :

«Μένουν πολλά ακόμα για να γίνουν» .

worldsattic.com

Σημ. : Η τελευταία φράση εντός εισαγωγικών είναι του Άγγλου ποιητή Άλφρεντ Τένισον (1809 – 1892) από το ποίημά του «Οδυσσέας».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s