Το κλειδί

Πάνω στη νωπή αμμουδιά αφημένο ένα λευκό σεντόνι με τις άκρες του να βρέχονται από το μάταιο του κύματος αναπνέει σαν ξεψυχισμένη νύφη.


Λίγο πιο ΄κει ένας αλμυρός ορίζοντας μ’έναν ήλιο που ψυχορραγεί χρώματα σε απόχρωση θεατρικών κοστουμιών.

giannis Tsoumalis Photography

Παράθυρα ανοιχτά σε πιθανότητες και μια κανάτα αφημένη στο ξύλινο τραπεζάκι του μπαλκονιού να αγναντεύει το απέραντο νερό έχοντας άπληστα περιορίσει κάποιες σταγόνες.
Περπατώ με πόδια γυμνά στην άμμο του Γενάρη κι είναι λες και δέχομαι το πιο μεγάλο «ευχαριστώ» από την πιο αόριστη ομορφιά.

g
Ω ναι! Κάποιες στιγμές απλά υπάρχουν σε χρόνο ενεστώτα, χωρίς να διεκδικούν μέλλοντα ή να δικαιολογούν αόριστο. Κι έτσι καταλαβαίνω το ρήμα πιο καλά.

Υπάρχουν απλά.

Μ’ ένα Πάντα ν’ απορεί πως το κατάφεραν και πλάγιασε μαζί τους πάνω στο σκληρό στρώμα του Τίποτα.

g

Από ‘κει γεννιούνται οι ωραίες ιστορίες.

Ξέρεις εκείνες που, όταν τελειώσουν δυσκολεύεσαι να τις διηγηθείς. Κι όταν πια τις αναλάβει η Μνήμη… θα τις παραδώσει, σα φυσική μητέρα, στη θετή τους τη Συγκατάβαση χωρίς να ξέρουμε κάτι…

Κάποτε πίστευα πως μια ιστορία που μπορείς να διηγηθείς πια δε πληγώνει…

Ίσως… Αλλά στέκεται πιο ‘κει επικίνδυνα όμορφη η Πληγή και φλερτάρει επίμονα. Αν ξεστομίσω λέξεις βιαστικές, ο έρωτας μαζί της θα μείνει όνειρο.

Μα δε περίμενα ποτέ από πληγή σωστά να πληγώνει.

Αν είχαμε τέτοιες απαιτήσεις, πού θα χρωστούσαμε τις πιο ζεστές μας αναπνοές;

g

Συγκαταβαίνουμε απλώς…

ανήσυχοι,

λησμονητές και λησμονημένοι,

ζητώντας το κλειδί της ευτυχίας,

αγνοώντας πως το κλειδί είναι η απουσία της.

worldsattic_giannis_tsoumalis-1-of-1-2

Θα σκεπαστώ, λοιπόν, με το βρεγμένο σεντόνι, που ένωσε το μάταιο με τη γη και συγκαταβατικά θα γεμίσω τη κανάτα με πολύχρωμα δάκρυα για το γκρι που ντύθηκαν τα περασμένα…

Κι η κανάτα πάνω σ’ εκείνο το ξύλινο τραπεζάκι δε θα ‘χει να ζηλέψει τίποτα απ’ την απεραντοσύνη.

Ο άνεμος σιγα – σιγά κινεί τη κούνια του ωκεανού και τα κύματα, ακούραστα μωρά, ζωηρεύουν.

Φέρνει βροχή και τα πουλιά χαμηλά πετούν, σα ν’ αντιλήφθηκαν πως έχουνε ταβάνι και φοβούνται μη χτυπήσουν.

Μ ‘ένα σεντόνι ντύθηκα λευκός θεός του Μηδενός.

Κι άρχισε να υποκλίνεται μπροστά μου η Ματαιότητα.

Λες να βρήκα το κλειδί;

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Το κλειδί

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑