Κι αν σου ‘λεγα πως…;

Γύρη που ταξιδεύει στα χείλη μιας ζωηρής μέλισσας είναι η νιότη μας.

Μέχρι να σκορπίσει για του κήπου τη μοιραία γονιμοποίηση. 

Κι ώσπου να φυσήξει κάποιο αεράκι να νομίζεις πως τα πετάγματα των φτερών είναι σταθερά βήματα στη γη.

11065877_455682281253169_637591810637238911_n

Μα θα έρθει εκείνο το αεράκι που λάτρεψε το απρόσμενο να ζαλίσει την όποια μελλοθάνατη πορεία σχεδίασες.

Κοιτάχτηκα πιο καλά στον καθρέφτη…μέχρι να συνειδητοποιήσω πως απ΄την άλλη πλευρά με κοιτούσε διψασμένη μια έρημος, με βλέμμα πλάτη προς τον ωκεανό της.

Θα περάσει το αύριο με το πιο πειστικό του «έτσι» και δεν θα έχω τίποτα να του αντιτείνω, γιατί θα μου φτάνει. 

Ένα ακριβό «έτσι» η ζωή, χωρίς να γνωρίζει από εναλλαγές χρόνων διαρκείας. 
Ένα ακριβό «έτσι» η ζωή. 

15129629_726563514165043_7321631559635542647_o

Κάποιο νεκρό της πόλης αυγουστιάτικο απόγευμα θα περπατήσω στη γαλήνη των κλειστών σπιτιών, στους άδειους τοίχους από τα σπίτια που ξενοικιάσαμε…

Θα ψάξω για το κλειδί και θα ανοίξω το μεγάλο παράθυρο της σκεπής να βγω στα σύννεφα που δάμασα σε ώρες παντοδυναμίας. 

11412055_498331573654906_7494222818105142508_o

Τα καλύτερα παράθυρα είχαν θέα σε δρόμους από δικαιωμένο παρόν και άγνωστο μέλλον.

Ακούς αυτόν που ουρλιάζει;

Είναι το μέλλον σου, που σχεδιάζεις.

Τί το ταλαιπωρείς πάλι με σχέδια! Ας το λιγάκι στη γαλήνη του ελεύθερου. Ξέρω τι σκέφτεσαι…»Είναι ψευτομαγκιά η χαλαρότητα». Βρες μου μονάχα κάποιον μάγκα που παραδέχτηκε τη ταχύτητά που τον παρέσυρε. Κι αν το παραδεχτεί σημαίνει πως κόπασε.

Κόπιασε, λοιπόν, σε τούτο το κήπο που έστρωσα τραπέζι να φάμε απ΄τις Ανατολές που χάσαμε, όσο παίρναμε δυνάμεις να αντέξουμε. Χαλάλι… κερασμένες όλες!

Κι αν σου έλεγα πως ξέρω…;

Κι αν με έπειθα πως βρήκα…;

Τότε θα είχα φυλακιστεί στην αυστηρότητα του μαύρου και του άσπρου και θα είχα χάσει το ανοιχτό κελί του γκρι.

Γύρη που ταξιδεύει στα χείλη μιας ζωηρής μέλισσας είναι η νιότη μας. 

Μ΄ένα πελώριο «δε ξέρω» για που, για πόσο, για πότε και πως.

Κι έτσι θα σκορπίσει στους χρυσαφί ορίζοντες ανέμελη,

πύρινη,

ζητούμενη και δεδομένη,

και ίσως παραπονεμένη…

…που κάναμε την άγνοιά της πείρα. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑