Αφετηρία

στις

Μέρες τώρα ψάχνω να βρω ιδιότητα.

Ένα ματωμένο σώμα μικρού παιδιού που ψυχορραγεί κάτω από τον ήχο μιας βόμβας κοίτεται στα ημιφωτισμένα πλακάκια του μπαλκονιού.

(μουσική)

Ένας του μόχθου άνθρωπος ρακένδυτος και πεινασμένος βλέπει να του παίρνουν το σπίτι οι Αρχές. Ο μέσα του θυμός ανάθεμα στέγη που θα βρει.

Άλλοι κάνουν τη πάλη για τα ανθρώπινα επάγγελμα, άλλοι μιλάνε πριν διαβάσουν, άλλοι σχεδιάζουν, γιατί απλά μπορούν.

Πλέκονται όνειρα σε τούτη τη πόλη κάθε νύχτα.

Προετοιμάζονται ζωές κουρδισμένες ενώ οι ήδη κουρδισμένες πνέουν τα λοίσθια.

Καταναλωτές αντικειμένων και συναισθημάτων κι άλλοι που νομίζουν ότι έχουν τα κλειδιά της ψυχής του επιλεγμένου θύματός τους.

Στο άσπρο παρκέ του παρόντος γλιστρούν όσοι μιλάνε για μέλλον μιας ανήκουστης ομορφιάς. Με σηκωμένα τα χέρια ικετεύουν και εύχονται στο σκοτάδι να βγουν τα μισά. 

Κι εγώ σε τούτο το καραβάνι ακαθόριστων χρωμάτων και γεύσεων περπατώ χωρίς ιδιότητα. 
Χωρίς όνειρο, μα με πολλούς στόχους. Κατάλαβα από νωρίς τη διαφορά τους κι έτσι δε χάνομαι στη μετάφραση. 

Χωρίς να διεκδικώ ιδιότητα στη ψυχή του καθενός. Ας δίνουν όποια θέλουν. Το θέμα είναι ποιο ασπρόμαυρο ζητά το μέσα μας χρώμα.

Κι έτσι έχω ευκολία μεταμόρφωσης με το χτες να γίνεται παλέτα, το σήμερα πινέλο και το αύριο tabula raza. 

Παίρνω μορφές …

ενός καραβιού που αναπαύεται σε λιμάνια που ποτέ δε φαντάστηκε. Η φαντασία, άλλωστε,  ξεπερνιέται εύκολα με ένα αληθινό βλέμμα εκείνης, με λίγο αίμα του κόσμου στα χείλη…

giannis tsoumalis

ενός καραβιού που ταξιδεύει σε λιακάδα Οκτωβρίου, χωρίς τουρίστες μα μ΄εκείνους τους παθιασμένους ταξιδευτές. Έτσι επιλέγω και τους ανθρώπους μου…

giannis tsoumalis

Μιας άκρης σε μια ταβέρνα ή ενός περίπατου στα πέτρινα της αγαπημένης σου πόλης. Γιατί πάντα τα καλύτερα τα μαθαίνω από ανθρώπους κι όχι από βιβλία. 

giannis tsoumalis

giannis tsoumalis

Χωρίς ιδιότητα, λοιπόν…

Χωρίς προσμονή του αύριο…

Παίρνουμε τα ποδήλατα και τραβάμε για ανηφόρες και κατηφόρες…

Διαδρομές με ανοιχτά παράθυρα σε αμάξια…

Εκδρομές που δε τελείωσαν, όπως έπρεπε, γιατί ξεμείναμε στο νησί…

Ζωές απροφύλαχτες…

giannis tsoumalis

Ναι.

Ζωές απροφύλαχτες…

Σκόρπιοι στον άνεμο…

Γιατί τις ιστορίες δεν τις έκαναν ποτέ οι ασφαλείς, αλλά εκεινοι που ξέμειναν από ρέστα,

που τα έπαιξαν όλα και βρεθήκανε σε μια παραλία αγνοώντας ποια άμμο πατούν,

εκείνοι που δε προετοίμαζαν μια ζωή (προσωπικές και συλλογικές ) επαναστάσεις, 

εκείνοι που δε προφυλάχτηκαν στον άνεμο…

εκείνοι που μόνοι δε φοβήθηκαν να υπάρξουν.

Κι έτσι βρήκαν το νησί που θα έκαναν αφετηρία τους.

giannis tsoumalis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s