Το κρινάκι του κήπου

Ήταν κάποτε μια αυλή, που στο τσιμέντο της έπαιζαν μικρά παιδιά, τα μικρά εγγόνια της γιαγιάς Ελένης. 

Είχε και μια μικρή έκταση με χώμα και διαφόρων λογιών φυτά, αλλά και μια μεγάλη λεμονιά στο κέντρο, βασίλισσα του κήπου. 

(Μουσική)

Θα έλεγε κανείς πως ήταν μια συνηθισμένη αυλή, μα εκείνος, ήδη από  μικρός, της είχε δώσει μαγικές διαστάσεις. Εκεί περνούσε τα Σαββατοκύριακά του, ειδικά κάτι ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά απογεύματα, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς.

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Η αγαπημένη του γωνιά ήταν μια μικρή πέτρινη βρυσούλα, που είχε παραγγείλει παλιά ο παππούς του, ο άντρας της γιαγιάς του της Ελένης.
Πόσα είχε ακούσει για εκείνη τη βρύση!
Για τα καρπούζια που έβαζαν από κάτω, για να κρατιούνται κρύα το καλοκαίρι στα παλιά χρόνια, για τα πρώτα βρεγμένα βήματα της μαμάς του, για τα πρώτα μπουγέλα των παιδιών της γειτονιάς…

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Του άρεσε επίσης να χαζεύει τη διπλανή αμυγδαλιά, που έφερνε πάντοτε το μήνυμα της άνοιξης. 

Τότε ήξερε ότι θα ξαναρχίσουν τα παιχνιδιάρικα απογεύματα με τη παρέα της γειτονιάς και με εκείνο το συνομήλικο κορίτσι που του άρεσε, την Άλκηστη.

Εξομολογήθηκε πρώτη φορά τον ερωτά του στη γιαγιά ένα καλοκαιριάτικο βραδάκι, όταν είχαν τελειώσει το παιχνίδι και είχε ακόμα λάσπες στο σορτσάκι. 

Η γιαγιά χαμογέλασε με την αθωότητα που έσκαγε σε όλο της το μεγαλείο!

Ένα Σάββατο, λοιπόν, πρωί είχε βάλει ένα μπλε σορτσάκι που το θεωρούσε από τα πιο όμορφά του και πήγε να παίξει με τα παιδιά της γειτονιάς της γιαγιάς. 

Ήταν κι αυτή εκεί…! 

Φορούσε ένα πανέμορφο ροζ φουστάνι! «Πόσο όμορφη είναι!»σκέφτηκε…

Κάποια στιγμή, λοιπόν, έκοψε ένα κρίνο από το κήπο και της το προσέφερε…

Ξεπρόβαλε στο κήπο της γιαγιάς

μια νύχτα με αστέρια

το κρίνο της ανεμελιάς

από της γης τα χέρια.

Μ ένός Σαββάτου την αυγή

και στη δροσιά του επάνω 

είπα να κάνω την αρχή

εσένα να γλυκάνω.

Ροζ φουστανάκι σ’ έντυνε

κι εγώ με μπλε σορτσάκι

με όσο θάρρος έμενε

στο άφησα στο χεράκι.

Εκείνη του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και το κρατούσε όλη την υπόλοιπη μέρα στο χεράκι της…Το χαμόγελο είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά του!

Από τότε πέρασαν χρόνια…

Μεγάλωσαν κι ερωτεύτηκαν…ύστερα χώρισαν και ξαναβρέθηκαν στη κηδεία της γιαγιάς του…κι από τότε πάλι χάθηκαν…

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

 

Ο κήπος άρχισε με τα χρόνια να χορταριάζει, το σπίτι εγκαταλείφθηκε, η λεμονιά μαράθηκε και η αυλή πια είχε κλείσει…η βρυσούλα είχε πια χαθεί στη μούχλα και στα χορτάρια…

 

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Δε ξαναπέρασε ποτέ από εκεί, γιατί δεν άντεχε…πάντα δάκρυζε…ούτε κι εκείνη…

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία
Πέρασαν εποχές σαν τα πουλιά κι εκείνος μεγάλωνε…κι εκείνη το ίδιο…

Και περάσανε τα χρόνια 

έρημο το σπίτι πια

μα το κρίνο εκεί αιώνια

κάθε άνοιξε γελά.

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Είχε φτάσει πια στα σαράντα του χρόνια. Ήταν ένα βράδυ ανοιξιάτικο και αποφάσισε να περάσει από εκεί, για να δει τι είχε απομείνει.

Ήταν μια στιγμή, που ίσως και να είχε ραφτεί από τις Μοίρες. 

Την είδε εκεί μέσα στο σκοτάδι να κοιτάζει το κήπο και να τρίβει με το ένα της χέρι το μάγουλο…ίσως να έκλαιγε…αισθάνθηκε μέσα του φουρτούνα…

Πέρασα απ΄το δρομάκι

ξαφνικά σε είδα εκεί

να κοιτάζεις το κρινάκι 

και να κλαις μες τη σιωπή.

Ο κόσμος του άρχισε να γυρίζει…

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Πόσο ήθελε να της ξαναδώσει ένα κρίνάκι! Τώρα, όμως, τον κυβερνούσαν δυνάμεις που κυβερνούν τους ενήλικους, συστολές, υποχρεώσεις…Δεν ήξερε κι εκείνη πως ήταν κι αν τον θυμόταν…

«Ασ΄το καλύτερα. Κάποια πράγματα δεν είναι να αλλάζουν.» είπε σιγανά και τότε άκουσε πίσω του μια φωνή.

 Γύρισε και είδε τη γιαγιά του…Ετρίψε, ξαναέτριψε τα μάτια του μη μπορώντας να πιστέψει ότι την έβλεπε…ξέσπασε σε δάκρυα…

«Γιατί δεν της μιλάς;» είπε και χωρίς να περιμένει απάντηση συνέχισε » Αγόρι μου τίποτα από όσα βλέπεις δε παίρνεις μαζί σου. Μόνο μια βαλίτσα με αγάπη και λάθη παίρνεις…»
Εξαφανίστηκε… κι εκείνος, χωρίς να ξέρει ποια δύναμη τον κίνησε, φώναξε:
«Δε φοράς πάντως ροζ φουστάνι, για να δώσω κι άλλο κρίνο.»

Εκείνη ένιωσε τη καρδιά της να σπάει…


Εκείνος πλησίασε  και τη κοίταξε…


Ήταν τόσο όμορφη ακόμα…Ήταν τόσο όμορφος ακόμα…


Σφιχταγκαλιάστηκαν και σκαρφάλωσαν από έναν πεσμένο φράχτη.


Πιο ΄κει ήταν ανθισμένα κρίνα…


Έκοψε ένα και της το έδωσε…απορούσε με τη κίνηση αυτή, που άχνιζε μυρωδιές ζωής και μνήμης…πόσα δάκρυα να άφηνε ακόμα, για να μη φανεί ότι την ήθελε…; Κι αν άφηνε όσα έβγαιναν, χωρίς κανένα να κρατήσει; Άλλωστε τι παίρνει κανείς μαζί του…;

Ας έπαιρνε αυτό το λάθος ή ακόμα και το σωστό…

«Με το μπλε σορτσάκι ήσουν πιο όμορφος» είπε και χαμογέλασαν…

 Κι ύστερα…

 Όχι! 

Δεν υπάρχει ύστερα.  

Το τέλος σε τέτοιες ιστορίες δε μπορώ να το φανταστώ…


Αν έχεις ένα τέλος, κράτα το καλύτερα για εσένα…είμαι σίγουρος ότι θα ταιριάζει…σε εσένα τουλάχιστον…

γιαννης τσουμαλης, γιάννης τσούμαλης, το κρίνο, a world's attic, A worlds attic, giannis tsoumalis, worldsattic.blogspot.gr, γιαγιά, μια μικρή ιστορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑