Στ΄ αθώα πρωινά

Η νύχτα φέρνει τα ξωτικά και τους δαίμονές της.

Ποια ζωή υπηρετώ; 

Ξέρεις κάτι εσύ;

Κατάλαβες αν πάμε κάπου, έστω λίγο παρακάτω…;
 
Το σκοτάδι συχνά παραπλανά τους αδύναμους…τότε που τα πράγματα του κόσμου αυτού δε φαίνονται, το μυαλό καταφέρνει να τα προσπεράσει και σαν πειρατής να μπει στο καράβι του θάρρους και της δύναμης. 
 
Φτιάχνει όνειρα, που φαντάζουν τόσο απτά, απαλλαγμένα από τον βραχνά του χρόνου μας…
 
Έρχεται κι η μνήμη κρυφά από το μισάνοιχτο παντζούρι και χορεύει με το λιγοστό φως του φεγγαριού επάνω στο γυμνό πλακάκι…
 
Και βλέπω όσα έζησα με τα μάτια ενός δολοφόνου που ποθεί το θύμα του…
 
Κι είναι όλα τόσο μακρινά, μα και τόσο κοντά, που τρελαίνεται η μέσα μου γεωγραφία.
Μέχρι τη στιγμή που θα κλείσω τα μάτια…
 
Άραγε τι αξίζει περισσότερο; 

Μια ευτυχισμένη ή μια αληθινή ζωή; 
Κι άντε να τα ορίσεις αυτά τα δύο…
 Ποιος χρόνος θα δικαιώσει όσους αγαπήσαμε;

Ξημερώνει…
 
Κι η πόλη είναι άδεια και δροσερή…μοιάζει να είναι εκεί για όσους πάλευαν τη νύχτα..
 
Τα φώτα σβήνουν ένα – ένα σε μια ησυχία που απλώνεται στους δρόμους και ο ουρανός ανοίγει στο μπλε άφοβα…
 
Γνώριμοι δρόμοι μοιάζουν αγνώριστοι ετούτη την ώρα…
 
Η νύχτα παραδίδει τα κλειδιά στο πρωί, μα δεν τα χρειάζεται…κανείς δεν έχει κλειδωθεί αυτήν την ώρα…όλοι είναι αθώοι στο ξεκίνημα της μέρας…
 
Το πρωί, όσοι κοιμούνται, όσοι ξυπνούν, όσοι γυρίζουν, όσοι πηγαίνουν είναι πιο αληθινοί…

Γι αυτό τους εμπιστεύομαι περισσότερο…γι αυτό με εμπιστεύομαι περισσότερο…


 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑