Μ’ ένα βαλς (μέρος δεύτερο : Το τέλος του χορού)

στις

Πράξη τρίτη : απόγευμα.

Μελαγχολικά μπαίνει ετούτη η ώρα.
Σαν εκείνα τα απογεύματα μιας άδειας Κυριακής.
Βγάζω κάθισμα στο κατάστρωμα και στέκομαι να χαζέψω τη πόλη από μακριά…

(μουσική)

«Παρακαλώ ένα κοκτέιλ. Μη βάλετε πολλά…απλά λίγη ευαισθησία παραπάνω για να εκτιμήσω όσο πρέπει αυτό που ζούμε.»

Amsterdam

Amsterdam

fbcd3-dsc_0080

 

Amsterdam

Οι άλλοι έχουν για λίγο αποχωρήσει…Μπήκαν στη κίνηση της πόλης.
Μα θέλω λίγο να σταθώ σε αυτή την αποβάθρα και να παρατηρήσω ετούτα τα πλοία, που δε φεύγουν για πουθενά,

ετούτα τα κολονάκια που χαζεύουν νυχθημερόν περαστικούς και ξέρουν μυστικά μοναχικών διαβατών…,

Amsterdam

ετούτο το φως του δρόμου που για μια στιγμή πήρε το φως του ήλιου για δικό του, ίσα- ίσα για να πει πως κάποτε κι αυτό έλαμψε περισσότερο απ΄όσο μπορούσε να αντέξει…

Amsterdam

Amsterdam

Amsterdam

Amsterdam

Amsterdam

Κι ετούτο το θέαμα…ένας γλάρος να πετάει μακριά.
Έχει το προνόμιο των φτερών βέβαια…
Μα εμείς φτερά δεν έχουμε στο σώμα κι ευτυχώς, γιατί έτσι έχουμε δικαιολογία να ψάχνουμε φτερά για τη ψυχή…
Μάλλον είμαστε πιο ευνοημένοι…

Amsterdam

Amsterdam

Ω ναι! «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως».

Σε άλλο σκηνικό.

Κάποτε αυτό ήταν μπακάλικο μιας άλλης εποχής. Μα ακόμα μυρίζουν τα μπαχαρικά, τα αλλαντικά και τα τυροκομικά. Λένε πως αυτό το μπακάλικο είχε πάντα τις πόρτες του ανοιχτές στο κόσμο, είτε ήταν χειμώνας, είτε καλοκαίρι…Κι έτσι πέτυχε…

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Ένα χωριουδάκι που κινείται στον δικό του ρυθμό…

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Zaanse Schans, Holland

Amsterdam

 

Πράξη τέταρτη: Νύχτα

Η νύχτα έρχεται φορτωμένη με μυστήριο, όπως κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της.

Amsterdam

 

Σαν υπηρέτες της τα φώτα των δρόμων ανάβουν ανοίγοντας τον δρόμο της υποδοχής.

«Κουράστηκα» είπες και κάθισες σ΄ένα πεζούλι. Κι εμείς καθίσαμε μαζί σου.
Μετά από λίγο σηκώθηκες και είπες «Πάμε!»
Ήταν αυτό που περίμενα! Χαμογέλασα με τη διάθεσή σου και πετάχτηκα όρθιος!

Είχαμε μια τελευταία φιγούρα στο χορό αυτό…κι ήταν αυτή η νύχτα!

Amsterdam

 

Περάσαμε από γεφυράκια φωτισμένα,

Amsterdam

από τη μεγάλη πλατεία της πόλης, όπου παρέες τη γέμιζαν φωνές και ζωηράδα,

Amsterdam, Dam square

περάσαμε μ΄ένα μικρό πλοίο τα στενά υγρά σοκάκια της πόλης χαζεύοντας τη στεριά και τους διαβάτες της,

Amsterdam

περάσαμε μπροστά από ζευγάρια που στο φιλί τους έσκαγε όλη τους η αγάπη για το κόσμο…

Amsterdam

από λαθραία φωτισμένα δρομάκια με θέα στα εσωτερικά των σπιτιών…,

Amsterdam

από μια γέφυρα, όπου μια κοπέλα ντυμένη στα τρελά της τραγουδούσε παίζοντας τη κιθάρα της ζητώντας έτσι ένα κέρμα στο καπέλο της…

Amsterdam

περάσαμε από τα κλειστά μαγαζάκια που αναπαύονταν στη χριστουγεννιάτική τους συντροφιά εν όψει ενός φασαριόζικου πρωινού…,

Amsterdam

Amsterdam

από το δρόμο που ξεσπά το σώμα στα σκόρπια πυροτεχνήματα του πάθους…,

Amsterdam

Amsterdam

από μια στοά που ενώ το πρωί ήταν γεμάτη κόσμο, τώρα φαινόταν τόσο γοητευτικά παραδομένη στην ηρεμία της…

Amsterdam

Amsterdam

από τους δρόμους εκείνους που, αν τους ξέρεις, είναι εκείνοι που θα σου δείξουν τη πόλη στα καλύτερά της…αρκεί, βέβαια, να έχεις εξοπλιστεί με το κατάλληλο εισιτήριο…ένα παγωτό…

Amsterdam

Κρατώντας παγωτό με το γάντι του χειμώνα περνάμε από τους χριστουγεννιάτικους στολισμούς των δρόμων…

Amsterdam

Ένα ψιλόβροχο δεν στέκεται ικανό να μας εμποδίσει να απολαύσουμε τη βόλτα…

Μην ανοίξεις ομπρέλα…

Πάμε έτσι…

Amsterdam

Amsterdam

Κι έτσι περάσαμε από την εποχή των χριστουγέννων με τα λιλιά και τα στολίδια της κρατώντας μια ζεστή σοκολάτα στο χέρι…ύστερα από το παγωτό ο λαιμός πρέπει να γιάνει…

Amsterdam

περάσαμε από δρόμους καθρέφτες…

Μην ανοίξεις ομπρέλα…

ας πάμε έτσι…

Amsterdam

Amsterdam

Amsterdam

Και μια κοπέλα να περιμένει στη μέση μιας πλατείας ντυμένη στα καλά της…φοράει λαμπερά, γυάλινα γοβάκια…Κάποιο ίσως χαθεί απόψε…

Κι έτσι καταλήξαμε στη μέση μιας πλατείας.

Σε μια γωνιά έπαιζε ακορντεόν καθισμένος στο παγκάκι ένας μουσικός. Οι νότες στόλιζαν τόσο όμορφα την ερημιά, που η ψυχή βάραινε μέσα στο σώμα κι ήθελε να πεταχτεί έξω!

Ναι! Τώρα θέλω να χορέψω.

«Μπορείτε να παίξετε πιο δυνατά, παρακαλώ;» είπα και εκείνος χαμογέλασε διάπλατα.

Ακούγοντας κι άλλοι τυχαίοι περαστικοί τη μουσική πλησίασαν.

Πιασμένοι όλοι χέρι-χέρι παραδοθήκαμε στο βαλς ετούτης της νύχτας.

Ήρθε κι ένας πλανόδιος βιολιστής και συνόδευσε τον ακορντεονίστα,

ήρθαν κι άλλοι περαστικοί,

ήρθαν αστέρια σε σχηματισμούς,

ήρθαν πρίγκιπες και πριγκίπισσες,

ήρθαν φτωχοί και πλούσιοι,

ήρθαν φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι…

Όλοι σ΄ένα βαλς σε μια πλατεία μιας πόλης, μιας ώρας, μιας ζωής, μιας νύχτας…

Amsterdam

Κι άρχισε να βρέχει …

Μην ανοίξεις ομπρέλα!

Άσε να ζηλέψει λίγο ο θεός την ανθρώπινη μας ευτυχία…!

Γιάννης Τσούμαλης

Υ.Γ.: Κι ο,τι μείνει από εκείνον τον χορό, ας είναι ένα σακίδιο για μελλούμενα ταξίδια κι εκείνο το λουλούδι που φύτρωσε σ΄εκείνη τη βροχή…

Σύνδεσμοι : Amsterdam , De Zaanse Schans , Nijimegen

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s