Μια ευχή στη σκάλα

«Μη λες πολλά.
Το σήμερα δεν έχει ανάγκη από λέξεις.
Πότε δεν είχε…
Ασ’ το να γίνει χτες και ντυσ’ το μετά με ό,τι λόγους θες…(Μουσική)

giannis tsoumalis
Μα να είναι αληθινοί μόνο, γιατί κρίμα είναι κι η καρδιά να ταλαιπωρείται με παραμύθια…

Αλλά ό,τι αντέχει ο καθένας…
οπότε κάνε ό,τι θες…

Απόψε, όμως, κάνε μου μια χάρη…

Ανέβα στη πρώτη σκάλα που θα βρεις στο δρόμο σου και τρέξε να δεις τη θέα από όπου ψηλά καταφέρεις ν΄ανέβεις!
Μην ανησυχείς! Θα τη βρεις…

Απλώς άλλοι την είπαν άνθρωπο κι άλλοι τέχνη, άλλοι ομορφιά κι άλλοι ζωηράδα…

Ό,τι σε πάει πιο ψηλά…

giannis tsoumalis
Γκρεμίζεται η βραδιά στ΄αστέρια της και στα χαλάσματα απλώνουμε τα σώματα στη σκεπή της σοφίτας…

Πέφτει η αστερόσκονη και μετράς τα όνειρά σου μπας κι η αριθμητική της ελπίδας τα χωρέσει στη νιότη σου…

giannis tsoumalis
«Θέλω να γίνω αστροναύτης, ηθοποιός, μπακάλης, μάγειρας και τόσα άλλα!» είπα έχοντας βουτήξει στο παιδικό κρεβάτι της μνήμης…
Τώρα θέλω άλλα, πιο στέρεα δεμένα στη λογική μου…είναι, βλέπεις, και η νύχτα που υιοθετεί το μέσα μας παιδί…

giannis tsoumalis
«Εσύ τί όνειρα είχες στη παιδική σου ηλικία; Ναι τότε που το γέλιο μας έφτανε μέχρι την εξώπορτα του κήπου!»

Χαμογέλασες μελαγχολικά και κοίταξες στον ορίζοντα αφήνοντας στη σιωπή ένα «δε θυμάμαι»…

giannis tsoumalis
Σηκώθηκα και σου έφερα εκείνες τις πολύχρωμες καραμέλες που τρώγαμε μικροί και σοκολατούχο γάλα που πίναμε κάτι πρωινά Σαββάτου…

giannis tsoumalis
Κι άρχισες τότε να μιλάς για τα παιχνίδια σου, για τους ήρωες σου, τους χαζούς σου φόβους και εν τέλει για τα όνειρά σου, σαν ο ουρανίσκος να ταρακούνησε τη θύμηση…

giannis tsoumalis
«Τι σημασία έχει να τα συζητάμε αυτά;» με ρώτησες με δυσφορία «Αφού δε καταλήγουμε πουθενά»

«Και γιατί πρέπει να καταλήξουμε κάπου; «είπα και ήπια λίγο γάλα.

«Ας μη δώσουμε κάποιο γενικότερο νόημα στη στιγμή. Έχει πολλή ομορφιά για να τη κατατάξουμε στη λογική!»

Και στο τελείωμα της φράσης είδα ένα αστέρι να πέφτει κι έπρεπε να γίνει μια ευχή…

«Μακάρι να πέσει στα μαλακά» σκέφτηκα…

Τί παιδική σκέψη!

Τί ωραία ένιωσα, που έδωσα σε μια ευχή τη δύναμη που της έδινα μικρός…μεγάλη, αλλά ταυτόχρονα τόσο μικρή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑