Damage Fatale

Συνήθιζες να βάζεις πάντα δυο γράμματα μπροστά από τις λέξεις που ρωτούσαν.

(Damage Fatale)

Έλεγες «κάπως» αντί για «πώς», έλεγες, «κάτι» και ποτέ «τί»…

Ρωτούσες τον εαυτό σου και για απάντηση έπαιρνες  σύννεφα…

Μόνο τα όνειρα τα γενικά σε ζούσαν…

«Κάποτε» είχες πει «θα πάμε», μα ποτέ δεν είπες πότε…

Προτιμούσες τα αόριστα.

Μου είπες πως ζητούσες να δεις αλλιώς το κόσμο. Αναζητούσες πάντα τις λέξεις που δικαιολογούν.

Μα γρήγορα έφυγαν και της αλήθειας τα μυστικά, γιατί ο νους φτιάχνει παραμύθια συχνά σε ανθρώπους σαν κι εσένα.

Ήθελα να σου δωρίσω κάτι. 

Σε πήρα στη σοφίτα και σου έδειξα το κόσμο πειραγμένο λίγο από τα χρώματα της φαντασίας.


Στο κρεβάτι, λίγο πριν σε πάρει ο Χάρος, σε κοιτούσαν οι άνθρωποί σου.
Τους κοιτούσες κι εσύ με υγρά μάτια.
Και τότε, μόνο τότε, γύρισες και μου είπες «Πότε θα πάμε εκεί, που μου έδειξες ;»
Μόνο τότε είχες τη σιγουριά…μόνο όταν έμαθες τι θα γίνει μετά.

Σου απάντησα ότι θα πάμε το απόγευμα.
Χαμογέλασες.

«Να βρούμε τον τρόπο» μου είπες και έκλεισες για πάντα τα μάτια σου.
Τουλάχιστον κατάλαβες τα περιττά γράμματα μπροστά από τις λέξεις που ρωτούσαν.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑