Φθινοπώριασε

Οκτώβρης 2015.

Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές οι αφανείς και φανεροί κυβερνώντες της χώρας μου έχουν πλέον εξασφαλίσει τη διαδρομή προς την συλλογική μας εξαθλίωση.

Τα είχαν ήδη καταφέρει από καιρό, αλλά πλέον μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Τώρα ένας λαός είναι έτοιμος να υπομείνει τα πάνδεινα, για να μη χάσει και τα λίγα που του έμειναν. Τι τακτική κι αυτή!

Φθινόπωρο, λοιπόν, κι η σοφίτα κιτρίνισε. Από το ανοιχτό παράθυρο μπαίνουν τα πρώτα φύλλα, αφημένοι μικροί θεοί στο έλεος του ανέμου. Φύλλα μιας εποχής που αφήνονται ελεύθερα από κάθε υλική δέσμευση να τα πάρει ο χρόνος αγκαλιά.

Περπατώ σε φθινοπώρου ιστορίες και εικόνες. Αποχαιρετώ το ζωηρό καλοκαίρι, που τέτοια ζωηράδα μόνο σε τούτο τον Νότο την έχει και σφυρίζω έναν σκοπό στην ηρεμία του απογεύματος.

Σε βρήκα κάτω απ΄τη λάμπα του δρόμου να με περιμένεις. «Πάμε; » σε ρώτησα και το ύφος σου πρόδωσε την απάντηση αμέσως. Φάνηκε πόσο πολύ ήθελες εκείνη τη βόλτα…

Τα χρώματα της εποχής αυτής είναι τόσο μελαγχολικά. Μα σαν βλέπεις εκείνα τα παγκάκια και κάποιους ωραίους να αράζουν πάνω τους, η μελαγχολία γίνεται χαμόγελο.

Κάποτε έστηναν αγάλματα ηρώων. Στο μέλλον απορώ τι θα στήνουν. Αντί για μνημείο «αγνώστου στρατιώτη’ ίσως στήσουν μνημείο «επιβιώσαντος μικρομεσσαίου»…


Καρποί ανθίζουν και σε εποχές, που τα πιο πολλά άνθη μαραίνονται και κλείνονται στον εαυτό τους.  Κοίτα! Είναι χρωματιστοί και καμαρωτοί πάνω στα κλαδιά τους! Θα μου πεις, βέβαια, πως έτσι είναι φτιαγμένα από τη φύση τους…


Στάσιμο νερό ενός κλειστού συντριβανιού γίνεται ο φυσικός καθρέφτης της γύρω ομορφιάς. Κι ένα πουλί ταράζει το νερό και το είδωλο θολώνει, όπως συμβαίνει πάντοτε με τα είδωλα. Μια κίνηση πραγματικότητας αρκεί να χαλάσει την ομορφιά τους…

giannis tsoumalisΣτο γυρισμό σκεφτόμουν τη γενναιότητα των δέντρων.

giannis tsoumalis
Αφήνουν τα πιο πλουμιστά στολίδια τους και τον εαυτό τους γυμνό μπροστά στο πιο σκληρό χειμώνα. Κι όταν αυτός περάσει βγάζουν πιο φουντωτά, πιο χρωματιστά, καινούρια φύλλα!
Αχ και να μαθαίναμε από αυτά…

giannis tsoumalis
Ο χειμώνας που περνάμε είναι σκληρός και θέλει κότσια, για ν΄αντέξεις. Δες, όμως, αυτές τις εικόνες, που είδαμε στο πάρκο. Όλα τα δέντρα  παρατούν ό, τι παλιό και ετοιμάζουν στο κρύο το καινούριο. Σαν μια παρέα παιδιών, που η εμπιστοσύνη είναι θέμα ευτυχίας…
Υπάρχουν, βέβαια, και τα αειθαλή. Ποιά, όμως, θαυμάζεις περισσότερο κάθε άνοιξη; Προσωπικά αυτά που τότε ανθίζουν ξανά.
.
Ο αέρας στη σοφίτα είχε δυναμώσει. Το πάτωμα τραντάχτηκε μαζί με τη βιβλιοθήκη και όλα τα πράγματα που κουβαλούσε…Τραντάχτηκε ξανά. Και τότε θυμήθηκα…

«Καμιά φορά, ενώ είναι ησυχία, το σπίτι τραντάζεται άξαφνα,

τα ποτήρια τρέμουν πάνω στο τραπέζι, ένα κάδρο μετακινείται – 

και τότε σκέφτομαι πώς κάποιοι είναι έξω και βαδίζουν,

είναι έξω και βαδίζουν προς νέες εποχές.»

Τάσος Λειβαδίτης, «Διανυκτέρευση», ΠΟΙΗΣΗ, Τόμος 3

Βαδίζουν…

Θα πάω κι εγώ μαζί τους….

Απλά θ΄αφήσω τα μοναδικά μου υπάρχοντα να φύγουν στο έλεος του αέρα…σαν φθινοπωρινά φύλλα…

Γιάννης Τσούμαλης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑