Ταξιδεύοντας με χάρτινη βαρκούλα (Μέρος 2 : Νότια Γαλλία, Ιταλία)

 (συνέχεια)

  Ξυπνήσαμε το επόμενο πρωί υπό το έντονο φως του ήλιου. Η χάρτινη βαρκούλα μας αρμένιζε  γαλήνια στο κύμα. 

(μουσική)

Θυμήθηκα τη νυχτερινή μας βόλτα στο Λονδίνο. Κρατούσαμε από ένα ποτήρι ζεστή σοκολάτα και ένα σουσαμένιο κουλουράκι. Πιο κει παιζόταν ένα παλιό κλασσικό μιούζικαλ, το «Fame», που δείχνει τους νέους να ποθούν, να ονειρεύονται, να έχουν φιλοδοξίες και να χορεύουν στα όνειρά τους. Ειλικρινά, με συνεπήρε εκείνο το τραγούδι, το «Remember my name» και μου ήρθε να χορέψω στο πεζοδρόμιο. Φαντάστηκα τις δικές μου φιλοδοξίες.

Με έβγαλε από την ονειροπόληση ο καπετάνιος μας. Μαζέψαμε τα πράγματα μας και επιβιβαστήκαμε στη βάρκα. Σκεφτόμουν τους στίχους του τραγουδιού εκείνου και με έπιασα να φωνάζω μέσα μου «Baby remember my name»…

Την ύβρη μου πράττω κι εγώ ως νέος…

Κι έτσι η βαρκούλα υψώθηκε στον ουρανό και κίνησε για ένα παραμυθένιο μέρος της νοτιοδυτικής Γαλλίας, το Saint – Girons 

Saint Girons

Αφήσαμε τη βαρκούλα κάπου στο ποτάμι και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας. 

Ήταν Σάββατο και οι παραγωγοί και οι έμποροι της περιοχής είχαν βγάλει σε λαϊκή αγορά τη πραμάτεια τους. Κάποιοι μαγείρευαν τοπικές λιχουδιές και οι μυρωδιές είχαν κατακλύσει τα καραπράσινα δρομάκια.

Το απόγευμα βρήκαμε μια παρέα ομοπαθούντων τρελών, που είχαν για δική τους βαρκούλα ένα μικρό φορτηγάκι ντυμένο με πολύχρωμα φουσκωτά μπαλόνια. Πήγαιναν στην Ιταλία. Χάρηκα τόσο που υπάρχουν κι άλλοι σαν εμάς…

Κι έτσι γίναμε παρεάκι και συνεχίσαμε …

Μπήκαμε σε ένα παλιό εργοστάσιο. Οι ντόπιοι έλεγαν κατά τα διδάγματα της περιέργειας πως είναι στοιχειωμένο…Οι παρατημένες μηχανές, τα φωτεινά παράθυρα, η έρημη ζεστασιά και οι παγεροί ξεβαμμένοι τοίχοι δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό τους…

Είχε πια αρχίσει να νυχτώνει κι είχε ο καιρός ντυθεί στα παγερά του χρώματα. Κατέβαζε ομίχλη το βουνό, τα μικρά μαγαζάκια με τ΄αχνισμένα τζάμια, τα τοπικά ξενοδοχεία με τ΄αναμμένα τζάκια στο σαλόνι τους, τα ζευγαράκια και οι παρέες στους πέτρινους δρόμους ήταν σαν να είχαν βαλθεί να μας πείσουν πως εκεί έπρεπε να μείνουμε για πάντα.

Μα πιστοί στο στόχο μας μπήκαμε στο φορτηγάκι και κινήσαμε γι ‘αλλου. Δίπλωσα τη βάρκα μας, γιατί πλέον είχαμε άλλο μέσο…Επόμενη στάση ήταν ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων…

Κι η εποχή του τότε μας έφερε σ’ ένα από τα πιο όμορφα κάστρα…το Carcassone .

 Δίπλα μου ένιωθα τους υπηκόους εκείνης της εποχής να μιλούν, να ασχολούνται με τα καθημερινά τους, να μάχονται, να φοβούνται στο άκουσμα της έλευσης του εχθρού, να ερωτεύονται, να τραγουδάνε, να πίνουν, να ζουν…

Περνούν ζωές και μένουν τα υλικά, σαν μάρτυρες τυχαίων υπάρξεων…

Πετύχαμε μια γιορτή λαών…Μεξικάνοι, Ολλανδοί, Ισπανοί, Νορβηγοί και πολλοί άλλοι σ΄ένα χορό χρωμάτων, γεύσεων και διαφορετικών φωνών…Είναι η στιγμή που καταργούνται σύνορα και διαφαίνεται ο παραλογισμός οποιασδήποτε επεκτατικής πολιτικής. 

Εμείς με ματιές ενωνόμαστε κι εκείνοι με τα χρήματα μας χωρίζουν…

Σε στίχους ανάμεσα του Πορτοκάλογλου («Χωρίς Αμορτισέρ»),

«Μα η φιλία είναι φιλία,
θέλει παιχνίδι και ταξίδι κι αλητεία.
Ναι, η φιλία είναι φιλία, 
θέλει ξενύχτι κι αμπελοφιλοσοφία, 
θέλει τέχνη και θυσία, 
καβγάδες, μπελάδες και παιδικά αστεία.»

 

με κιθάρες στα πίσω καθίσματα, με χαζοφαγητά ίσα-ίσα για να ξεγελάσουμε τα στομάχια μας, με φλας και φωναχτά γέλια φτάσαμε στο Alberobello, ένα γραφικό χωριουδάκι της Ιταλίας με μικρά σπιτάκια που ΄χουν για σκουφιά πέτρινους τρούλους… 
Alberobello.

Οι γκρίζοι τρούλοι συνταιριάζουν απόλυτα με το γκρίζο τ΄ουρανού. Ετοιμάζει βροχή ο ουρανός και οι ντόπιοι μαζεύονται στα μικρά τους καταφύγια. Μα ετούτη η στιγμή είναι για να βγεις έξω…να περπατήσεις στα έρημα σοκάκια, να μυρίσεις το βρεγμένο πεύκο, να ακούσεις μια ψαλμωδία από την ανοιχτή πόρτα ενός καθολικού ναού…

Και κάπως έτσι καταλήξαμε στη Φλωρεντία, σε αυτή εδώ τη πόλη που μάγεψε ζωγράφους, συγγραφείς και τόσους άλλους καλλιτέχνες.

Φλωρεντία.

 Το λίκνο της Αναγέννησης μοιάζει να παραπονιέται πια μέσα στο νέο Μεσαίωνα. Σταδιακά, ο άνθρωπος δε γέρνει τη ματιά του πια στο ωραίο. Απλά το θαυμάζει, μα πλέον δεν προσπαθεί να του μοιάσει, να βάλει στη ζωή του την αρμονία που έχει αποτυπωθεί σε τούτους τους ναούς και τ΄αγάλματά τους. 

Μα το ωραίο δεν είναι πια πολυτέλεια…είναι αυτό που ζητά να πάρει σάρκα και οστά, γιατί την ασχήμια δεν θα την αντέξουμε για πολύ… 


 Ωραίο σημαίνει : ένα καρουζέλ γεμάτο παιδικές φωνές σε μια πλατεία,

 ένας πολυσύχναστος, όμορφος δρόμος με κόσμο να πηγαίνει στο ρυθμό του,

μαγαζάκια να περιμένουν τους βραδινούς περιπατητές φιλοξενώντας προς το παρόν λάτρεις του espresso,

 μια άμαξα, που ζητά μιαν άλλη εποχή, για να παρκάρει….,

 οι καλλιτέχνες του δρόμου, που αρκούνται στα σκόρπια σχόλια των περαστικών…,

 ένα ηλιοβασίλεμα στα παραποτάμια σπίτια της πόλης αυτής με τους πλανόδιους ζωγράφους να προσπαθούν να αποτυπώσουν όποια ομορφιά μπορεί να αποτυπωθεί πάνω σε χαρτί…

Τόση ομορφιά σ΄έναν κόσμο που δε κάνει πια τίποτα για εμάς!

Αποχαιρετιστήκαμε με τη παρέα εκείνη στις όχθες του Άρνου καθώς βράδιαζε.

Αφήσαμε το καπετάνιο και εκείνο το κορίτσι στη Φλωρεντία, ξεδίπλωσα τη χάρτινη βαρκούλα μας και φύγαμε για την επιστροφή.

Φτάσαμε στη σοφίτα αργά το βράδυ και σε αποχαιρέτησα.

Μπήκα στη σοφίτα και άνοιξα ένα μικρό φως, που έντυσε στα κίτρινα το χώρο.

Κοιτούσα τη χάρτινη βαρκούλα. Σίγουρα τα ταξίδια δε γίνονται με τέτοια ευκολία, γιατί, βέβαια, δεν αρκεί μόνο η φαντασία στη ζωή. Στη πράξη υπάρχει και το «πρέπει», τα βήματα, δηλαδή, που οφείλει να κάνει κάποιος, για να γίνει η φαντασία πραγματικότητα. 

Βγήκα στο μπαλκόνι, όπου φυσούσε ο αέρας και άφησα τη χάρτινη βαρκούλα να φύγει μακριά, σε άλλους ορίζοντες.

Αν τη βρεις κάπου να περιπλανιέται, ανέβα και πήγαινε όπου θες! 

Έτσι πρέπει να κάνουμε με τη φαντασία. 

Είναι άλλωστε το πρώτο βήμα για τα ταξίδια μας, είτε αυτά είναι του σώματος, είτε της ψυχής.

«Η ευτυχία δεν είναι ιδανικό της λογικής, αλλά της φαντασίας.»

 

Εμμάνουελ Καντ, 1724-1804, Γερμανός φιλόσοφος

Γιάννης Τσούμαλης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑