Μια ιστορία…απλά μια ιστορία…

Την είδα μόνη.

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα σ΄ένα παγκάκι ενός μεσημεριού. 

Ντυμένη μ΄ένα ξεφτισμένο, καλά κουμπωμένο  παλτό και κάτι παλιοκαιρισμένα παπούτσια.

Κρατούσε ένα χάρτινο σακουλάκι με σπόρια. τα οποία έδινε με αργές κινήσεις στα περιστέρια που είχαν γύρω της μαζευτεί.

Πλησίασα.

Με κοίταξε και χωρίς να διστάσει με ρώτησε :» Έσύ είσαι αγόρι μου;» Ομολογώ δεν είχα κοιτάξει το πρόσωπό της. Μόλις το αντίκρισα, θυμήθηκα…Τραντάχτηκα μέσα μου!

Ήταν μια παλιά γειτόνισσα. Ζούσε δίπλα μας για χρόνια. Με ήξερε από τη στιγμή που γεννήθηκα. Τη φώναζα «θεία» και την αγαπούσα πολύ.

Μικρό θυμάμαι με πήγαινε βόλτα στη θάλασσα,

στην πλατεία,

και γελούσε πάντα με τον θαυμασμό μου για τα συντριβάνια και το τρεχούμενο νερό μέσα στη πόλη.

Μα η «θεία» αυτή, όσο περνούσαν τα χρόνια απομακρυνόταν. Παιδιά δικά της δεν είχε. Μονάχα έναν λάθος σύζυγο. Ώσπου χάθηκε για πάντα. Της τηλεφωνούσαμε, μα αυτή πουθενά. Είχε φύγει από τη γειτονιά και κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν.

Σαν κάτι παλιά πράγματα που τα ξεχωρίζεις από το χρώμα τους…

σαν κάτι εγκαταλελειμμένους χώρους, που κάποτε είχανε ζωή μέσα τους…

έτσι και η θύμησή της είχε μια μυρωδιά από τη μηλόπιτα, που συνήθιζε να μας φέρνει.

Κάποτε τυχαία έμαθα ότι είχε αφιερωθεί στον άντρα της, ο οποίος την ήθελε αποκλειστικά μέσα στο σπίτι και στο θεό. Στον μεν πρώτον, γιατί έτσι την είχαν μάθει και στον δε δεύτερο, για να αντέξει τον πρώτο. Τη ψάξαμε, μα κανείς δεν ήξερε γι΄αυτή.

Πέρασαν χρόνια.

Και τώρα με κοιτά γεμάτη δάκρυα.
Με αγκάλιασε και δε μπόρεσα να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου.
Κάθισα δίπλα της.
Ξεκινήσαμε να μιλάμε.

Με κοιτούσε με υγρά μάτια και μου μιλούσε φανερώνοντας έναν τεράστιο πόθο να συνεχίσει να μου μιλάει και να μαθαίνει από εμένα τι κάνουν οι δικοί μου κι εγώ.

Της είπα ό,τι είχε χάσει τα τελευταία τόσα χρόνια και χαμογελούσε.
Ένιωθα σαν άθελά μου να είχα σπάσει ένα παράθυρο, που την εμπόδιζε να κοιτά τον ουρανό.


Βράδιασε και της πρότεινα να πάμε σπίτι της να μου κάνει εκείνη τη μηλόπιτα. Το πρόσωπό της συννέφιασε.

«Καλύτερα κάποια άλλη φορά.» είπε και σηκώθηκε να φύγει.
«Περίμενε θεία, θα έρθω μαζί σου μέχρι εκεί που πας.» της είπα.

Κοντοστάθηκε.

Γύρισε το κεφάλι της και χαμογέλασε.
«Άσ΄το βρε αγόρι μου. Μη καλομάθω.»
Ίσως και να είχε δίκιο…Ποιός ξέρει…
Σηκώθηκα και την αγκάλιασα σφιχτά. Με κοίταξε τρυφερά και μου είπε ζεστά:
«Να προσέχεις τις λακκούβες της ζωής. Χαιρετίσματα στους δικούς σου.»
«Πάμε να τους τα πεις εσύ!» της είπα βιαστικά.
«Καληνύχτα παιδί μου. Σε ευχαριστώ.» είπε και απομακρύνθηκε.
Έμεινα καθισμένος στο παγκάκι.

Όλα μου φαινόταν τόσο μοναχικά…

μια πέτρα πεισμωμένη, που παρακαλά να τη συνεπάρει το κύμα, μα το βάρος της δεν την αφήνει…


ένα παρατημένο ποδήλατο, που πια το παιδί που το κουβαλούσε γέρασε,


ένα σπίτι αφημένο στο κίτρινο έλεος του απογευματινού ήλιου…,


κι ένα συντριβάνι μέσα στη πόλη, σαν εκείνα που με πήγαινε εκείνη μικρό.

Μονάχος περπατώ στα πεζοδρόμια και σκέφτομαι αυτή τη γυναίκα. Ποιά στέγη να τη περιμένει τώρα…;

Σε τρεις μέρες έμαθα ότι πέθανε.

Τίποτα άλλο.

Ούτε πως, ούτε γιατί. Πήγαμε όλοι στη κηδεία της. Κι ήμασταν πολλοί…Στη ζωή της απόντες, μα παρόντες στο θάνατό της. Σε μια γωνιά καθόταν παγερός και αδιάφορος ο άντρας της. Μόνο μια φράση του άκουσα…: «Ήθελε να φύγει από το σπίτι στα γεράματα. Της είπα ότι πουθενά δεν είχε να πάει. Τρελή παιδί μου!»

Δεν είχα λόγια να του τα πετάξω σαν πέτρες.


Μπήκα στη σοφίτα μεσάνυχτα. Άνοιξα το παράθυρο και κοίταξα τη πόλη. (Μουσική : «Στο πατάρι» )

Πόσες στέγες να στεγάζουν αγαπημένους;

 Πόσες καρδιές ανθίζουν στους καιρούς μας; Κεραίες τα σπίτια γεμάτα, για να είναι ικανά να πιάσουν τις τηλεοπτικές συχνότητες. Τη συχνότητα του καθενός, όμως, ποιός τη πιάνει…; 

Το φεγγάρι μισό και η σιωπή ολόκληρη…

Κί όταν ξημέρωσε μου φάνηκε πως αντίκρισα το δειλινό.

Είχε τις ίδιες δικαιολογίες.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑