Στο κήπο!

στις

Διάβαζα μικρός τους μύθους του Αισώπου.

Κύριοι πρωταγωνιστές των μύθων του ήταν τα ζώα με ανθρώπινες,όμως , ιδιότητες.

Είχα ανέβει από το πρωί στη σοφίτα και έψαχνα εκείνο το παλιό βιβλίο. Ήταν στη καθαρεύουσα γραμμένο, γιατί είχε ταξιδέψει από χέρι σε χέρι σε μια σκυταλοδρομία συγγενική.

Μόλις το βρήκα και το άνοιξα αναδύθηκε μια μυρωδιά μιας παιδικότητας, που θάφτηκε στα πρωινά μας χρόνια.

Τί ωραία θα ήταν να είχαν τα ζώα τέτοια σοφία και πιστά -όπως είναι τα περισσότερα- να γίνονταν οι σύμβουλοί μας! Συνειδητοποίησα το γελοίο της ευχής και χαμογέλασα.
Εκείνη τη στιγμή μπήκες μέσα και μου πρότεινες μια βόλτα στο Κήπο με τα ζώα.

Αν και είχα ξαναπάει, δέχτηκα με τη μία.

Πάντα στα ζώα -εκτός από την απαράμιλλη ομορφιά τους- βλέπω εκείνο τον ανθρώπινο εαυτό που πολεμάμε εμείς οι άνθρωποι. Μα κι έναν εαυτό, που πρέπει να υπερασπιστούμε…

«Πουλιά στα χίλια χρώματα» που λέει κι ο Ελύτης. Μου θυμίζει τη μελωδία του Ανδριόπουλου και τη σιγοτραγουδώ:

«Πουλιά στα χίλια χρώματα 

των ενθουσιασμών, 

ελαφρά καλοκαίρια.

Στέγες κοντά στον ουρανό μόλις

που αγγίζουνε.

Θ’ αδειάσουμε τη στάμνα, 

θα γίνουμε γλαυκοί 

δωρητές του πελάγους.»

 

 


 «Καμάρωσε, ακόμα κι αν δεν έχει που να πας.» ακούω να λέει το παγόνι, που είναι χαμένο στη μέση του πάρκου και αναζητά το κήπο του…


Άραγμα και χαλάρωση. Τα θέλω κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής…Μα έχω και ψυχή, που θέλει να τιναχτεί πιο ψηλά…


Περιπολεί τη φωλιά του. Είναι η σειρά του να φυλάξει τους άλλους. «Κοίτα αφοσίωση!»


Λίγα λόγια, γιατί οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Είναι, τελικά, η αγάπη φύση μας.

Μα και η αγριότητα, ο ανταγωνισμός, η επικράτηση του ισχυρότερου. Σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα η αποτυχία σου είναι η ευτυχία μου. Όπως και στο ζωικό βασίλειο. Μήπως είναι καιρός να αφήσουμε αυτά στα κλουβιά των Ζωολογικών Κήπων…;


 «Σίγουρα αυτός είναι ο σοφός της κουνελοομάδας» είπες και γελάσαμε με τη καρδιά μας. Θυμηθήκαμε τα πρωινά των Σαββατοκύριακων, που βλέπαμε Bugs Bunny…


Καταλήξαμε σέ ένα παγκάκι του κήπου να τρώμε παγωτό και να ακούμε τους πολύχρωμους ήχους των ζώων.

Μπροστά μας ήταν ένας μπουφές από μωβ λουλούδια.


Αυτός ο κόσμος δε μπορεί να είναι βαρετός ποτέ. Πόσα χρώματα, πόσα διαφορετικά είδη ζώων και φυτών, πόση ομορφιά -είτε άγρια, είτε γαλήνια-, πόσοι ήχοι!!

Πώς γίνεται αυτός ο πλανήτης να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, αλλά δυστυχώς και καταστροφής; (!)

Μόλις φύγαμε κινήσαμε να επιστρέψουμε στη σοφίτα.
«Πάμε θάλασσα;» αναφώνησες.
Ήταν η φράση που ήθελα να ακούσω.
 «Φύγαμε!»
Ήρθαν και οι φίλοι και βουτήξαμε! Όσο κολυμπούσαμε στη νυχτερινή παραλία άρχισε να βρέχει. Ξάπλωσα στα κύματα και κοιτούσα το έναστρο με λίγα συννεφάκια ταβάνι μας.
Αχ αυτή η φύση!
Πόσο φύγαμε από αυτή!
Σα να άκουγα μια μουσική, καθώς έπεφτε η βροχή.

 (μουσική)

Τί έχουμε κάνει σ’αυτή τη γη!

Γιάννης Τσούμαλης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s