Στα κρυφά της Αθήνας

Πόλη: Αθήνα. Χώρα: Ελλάδα. 

Καιρός: για οράματα κι όχι για αναμνήσεις. 

Ωραία περάσαμε πολλοί στα χρόνια που πέρασαν. «Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε». 

Θέλω να ζήσω όπως θέλω! Φαντάζομαι κάτι παρόμοιο θα θες κι εσύ…

Όμως είναι η στιγμή που πρέπει να σκεφτούμε αλλιώς…κυρίως για χάρη μας. 

Εξηγούμαι: Μεγαλώσαμε σε μια σχετικά ήρεμη κοινωνία, εξαιρέσει των πολύ μεγάλων ατόμων , και τώρα αυτή η κοινωνία αλλάζει! Και αλλάζει με έναν τρόπο, που πνίγει στο βούρκο των χρημάτων ζωές, όνειρα, αλλά κυρίως την ευτυχία τη δική σου και τη δική μου…του λαού, των λαών! 

 Πώς θα πάμε το κόσμο σε ένα καλύτερο αύριο; Κάτι πεθαίνει…μα κάτι πρέπει να γεννήσει αυτή η ρημάδα η ιστορία! Κι όταν υποκείμενα της είμαστε εμείς, είμαστε υπεύθυνοι του αύριο. 

Αααχ…πάμε μια βόλτα να τα πούμε…

Ξεκινάμε από μια ωραία θέα. Οι θέες είναι μαγικές, γιατί κρύβουν στη γενικότητά τους τις λεπτομέρειες…Εδώ χιλιάδες σπίρτα στα σπιρτόκουτά τους ανάβουν στη φωτιά της καθημερινής επιβίωσης, άλλοι πιο χαλαροί, άλλοι πιο αγχωμένοι…όλοι όμως στην ίδια χώρα…

Γέμισαν κλαδιά πλέον οι ομορφιές. Και μαζί μ’αυτές και όλες οι ιδέες και οι αλήθειες. Όλα ιδωμένα σχετικά , με τα δικά του παρακλάδια το καθετί. Ο καθένας ζει στην «αλήθεια» του και όλοι μαζί στην εθνική μας πλάνη.


 Σκιές και μου έρχεται στη μνήμη ο μύθος του ορθολογιστή, του ιδεαλιστή μας φιλοσόφου… Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να είσαι λογικός σ’ένα λαό που πορεύεται με το συναίσθημα. Ε κάπου έχει τις ρίζες  του και ο λαϊκισμός. 


 «Μα τι κατηγορείς ρε συ το λαό πάλι. Μόνο αυτός φταίει για όσα ζούμε;» μου απαντάς με θέρμη. «Όχι δε φταίει μόνο αυτός. Αλλά έτσι γίνεται στις δημοκρατίες. Ο δήμος κρατεί, τουτ’ έστιν αποφασίζει. Αυτός ψηφίζει, αυτός επιλέγει να σωπάσει ,όταν αδικούν τον διπλανό του, αυτός είναι που συχνά θέλει να εθελοτυφλεί, γιατί φοβάται τον ήλιο.
Έτσι περπατά, όπως εμείς καλή ώρα, σε στενάκια της ιστορίας…Πότε θα βγει στις λεωφόρους ζητώντας ένα δίκαιο κόσμο!»


Σα ζωγραφικός πίνακας ετούτες οι δύo εικόνες  μου θυμίζουν έναν «παλιό καλό καιρό»…Υπήρξε ποτέ «καλός καιρός» ή μήπως και τούτο είναι κόλπο της μνήμης που κρατά τα ωραία; 
Αμφισβητώ πολύ και πολλά, κατ΄εντολή, όμως, του Ντεκάρτ… 


Πολλά σου είπα και ίσως σε κούρασα…Σε αφήνω να δεις τη τέχνη του δρόμου. Μιλά από μόνη της. Κάτι παιδιά σε οίστρο παίρνουν χρώματα και φανερώνουν λίγο από τη φαντασία και τη σκέψη τους στον περαστικό διαβάτη. Ζωγραφίζουν το γκρι μπας και με χρώμα αλλάξει η διάθεση για περισσότερα όνειρα…

http://worldsattic.blogspot.gr/

Σήμερα κατά έναν περίεργο τρόπο νύχτωσε νωρίς. Ίσως γιατί βλέπουμε τη σκληρή αλήθεια. Στο στενό αυτό πριν από λίγο έπαιζε ένα παιδάκι…μόνο του…Είχε μια μπάλα και τη κλοτσούσε στο τοίχο. Του φώναξα επί ματαίω να ρίξει πάσα. Τρομαγμένο έτρεξε σπίτι του. Αυτό του το πρόσωπο δε θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν ίδιο με πολλών ανθρώπων του μετρό και των δρόμων της πόλης.  

Και είδα αλλιώς το στενάκι. Με πιο άγρια χρώματα. Τρόμαξα…

 Ετούτο εδώ το εκκλησάκι περιστοιχίζεται από σπασμένες τζαμαρίες, αραχνιασμένα μαγαζιά, από μυρωδιά ούρων, από παρατημένα αντικείμενα στο έλεος των περαστικών αυτοκινήτων…Μου φάνηκε να ακούω την επιθυμία του να βρίσκεται σε ένα όμορφο χωριό κάπου στη δροσιά ενός βουνού…Μου φάνηκε να ακούω την επιθυμία πολλών ανθρώπων για ένα πιο ανθρώπινο σκηνικό…

 Βγαίνω στου Ψυρρή  και συνεχίζω στην Αθηνάς. Πετυχαίνω δυο προεκλογικές συγκεντρώσεις, που προσπαθούν μάταια να έχουν την αίγλη άλλων εποχών. Δε τους δίνω σημασία. 

Προσπαθούν πολλοί την ύστατη ώρα να πιστέψουν ότι διατηρώντας την ασφάλεια τους, θα αλλάξουν προς το καλύτερο τη ζωή τους…Φευ!


 Και βγαίνω Πανεπιστημίου προβληματισμένος από όσα έχω ακούσει από τις πολιτικές υστερίες. Βλέπω τον Σωκράτη να συλλογιέται. Αυτόν εδώ που δε φοβόταν να αμφισβητήσει τα πάντα, να ζητά τα αληθινά, να κάνει πράξη ότι πίστευε, να μάχεται για ό,τι τον ζωντάνευε…


 Και κάτι πανό σκισμένα παραπονιούνται πως δεν αντέχουν να είναι πλέον μόνο αυτά οι φορείς αντίδρασης της κοινωνίας…

Καθαρή εικόνα. Καθαρά τα όσα θέλω να σου πω.

«Η Ελλάδα μπροστά» είναι το σύνθημα της προεκλογικής αφίσας. Ήρθε, λοιπόν, η εποχή που το «μπροστά» μεταφράζεται σε νούμερα (Α.Ε.Π., μέγεθος χρέους κλπ.). Η ευτυχία του λαού δε μετράει. Αυτός ας κοιμάται στα παγκάκια. Αρκεί να υπάρχει κάποιος που θα υπόσχεται, που θα του δίνει ελπίδα! Ας το πάρουμε χαμπάρι επιτέλους! Η ελπίδα -το λέει και στην Ασκητική ο Καζαντζάκης- είναι εμπόδιο για να γίνουμε άνθρωποι και εν προκειμένω μια δίκαιη κοινωνία. Δε θέλω να ελπίζω, γιατί αναβάλλω, γιατί είναι αδυναμία μου να σκεφτώ μια πρακτική λύση! Η ελπίδα είναι σαν τα (ανύπαρκτα) «Ρούχα του αυτοκράτορα» στο παραμύθι του Άντερσεν. Δεν υπάρχει, μα εμείς της δίνουμε υπόσταση στο μυαλό μας. Αν θέλουμε να προχωρήσει η κοινωνία μας, ας πιάσουμε τα ραφτικά να ντύσουμε αξιές, όπως ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ισότητα και να παλέψουμε για αυτές! Τέλος με το εμπόριο της ελπίδας! Ας πιάσουμε δουλειά!!

Τον θυμό μου διακόπτει ετούτη η εικόνα. Ένα ζευγάρι που αγκαλιασμένο κοιτά με ενθουσιασμό τη Βουλή in blue. Στο mp3 παίζει ένα τζαζ κομμάτι με σαξόφωνο και ακορντεόν. Θα αγωνιστώ, λέω μέσα μου, μα τις ομορφιές του ανθρώπου δεν τις απαρνούμαι. Είναι και η καρδιά η μπαμπέσα στο παιχνίδι…

Τηλεφωνώ σε φίλους και πάμε για καφεδάκι στη πλατεία Δεξαμενής, στο στέκι του Βάρναλη και του Παπαδιαμάντη. Είχε βγει μετά από μια έκλειψη ο ήλιος ξανά. Φωνές παιδιών, ομιλίες, γέλια, δροσερό αεράκι…μια συμπυκνωμένη δόση ζωής μετά από όλα αυτά.  


Έδυε ο ήλιος κανονικά αυτή τη φορά. Χρώματα σαν αρώματα ενός αρωματοπωλείου…

 Πέφτει η πρόταση για μάζωξη σε σπίτι με κιθάρα και κρασάκι…Λίγη μουσική και καλή παρέα τη χρειαζόμουν. Είναι η στιγμή που λες ότι αρκούν οι άνθρωποι μου για την ευτυχία μου…!


Πέρασε η περίεργη εκείνη μέρα.
Τώρα που είμαστε εδώ, στη σοφίτα σκέφτομαι τελικά ότι θέλει αγώνα να είσαι άνθρωπος. Τα είπε κι ο Λειβαδίτης και πόσοι άλλοι. Ας μη τους επαναλάβω.
Μα θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάτι:
 Πιστεύω πλέον ότι ο κόσμος που αλλάζει θα πάρει μαζί του εκείνους που είναι σε θέση να θυσιάσουν κάτι από την άνεσή τους, κάτι από τα κεκτημένα τους, για να φτιάξουν κάτι που ίσως ποτέ δε ζήσουν.

Κοίτα δύει ο ήλιος!
Κοίτα στον ουρανό αυτά τα πρόσωπα! 
Είναι εκείνοι που τους πήρε ο χρόνος, μα τους κρατάει ζωντανούς η ανθρωπινότητά τους…!
Το πιο θεϊκό ηλιοβασίλεμα…

Γιάννης Τσούμαλης. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑