Παραθαλάσσια

στις

Αν είναι κάτι που μ’αρέσει σε σένα είναι η όρεξή σου να σεργιανίζεις. 

Είναι ταλέντο αυτό και όχι απλά μια διάθεση. 

Οι τέσσερις τοίχοι, «οι ειρκτές των πολυκατοικιών», που λέει και ο Παπανούτσος δεν αρκούν σ’ένα απόγευμα με τα χρώματα της ίριδας να σκάνε στον ορίζοντα.

Το απόγευμα της Κυριακής ετούτη η πόλη πάντα γεμίζει από φωνές και βήματα. Κρίμα να μη γίνουμε κι εμείς ένα με το πλήθος. Είναι από τις στιγμές που η μαζικότητα είναι θεμιτή και μαγευτική. 

Σαν ήρωες ρομαντικής ταινίας σεργιανίζουμε στο μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα. 

Παιδιά που κάνουν πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες, γονείς που τα καμαρώνουν, ζευγάρια κάθε ηλικίας που φιλιούνται αγκαλιασμένα, παρέες με αναψυκτικά να συζητάνε και να γελούν,  κάποιοι πιστοί εις το σώμα γυμνάζονται κι άλλοι χαζεύουν την υδάτινη ζωγραφιά…

 Είναι τα χρώματα αυτά που ξεδιαλύνουν τοπία αχανή μέσα μου και περπατώ πιο εύκολα στου νου τα δρομάκια.

 Κοιτώ τους ανθρώπους να περπατούν αργά και χαλαροί. Αυτοί της καθημερινής ταχύτητας άνθρωποι έρχονται πάλι στα φυσικά τους μεγέθη. Στο ύψος της ζωής και στη ταχύτητα της ποιότητας…

 Βραδιάζει και η βραδιά ζει…Τα φώτα ανάβουν. Σα να παίρνουν το φως από τον ουρανό και να το φυλακίζουν σε γυάλινη σφαίρα.

Συντριβάνια! Τί υπέροχες κατασκευές! Είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι ο άνθρωπος φτιάχνει και συντηρεί κάτι «άχρηστο» με μόνο σκοπό την ομορφιά. Αχ και να ήταν έτσι και η συλλογική ψυχή!

Μπήκαμε στη σοφίτα γρήγορα, γιατί είχε συννεφιάσει και άρχισε να βρέχει σα τρελός ο ουρανός. 

Κάτι ένιωθα, κάτι ήταν έτοιμο να γεννηθεί χάρη σε τούτο το απόγευμα. Μου χαμογέλασαν οι λέξεις και μπήκαν σε σειρά:

 

ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ

Πάμε ξανά στα χρώματα

να φτιάξουμε τις μέρες

να χύσουμε αρώματα

στου χρόνου μας τις στέρνες.

 

Η μια στιγμή του ρολογιού

και η άλλη της καρδιάς σου 

και ‘κει στην άμμο του γυαλού

εβρήκες την υγειά σου.

 

Πάμε ξανά σ’άλλο χαρτί

στους ίδιους δρόμους άλλως

πάμε μαζί, θα ‘ρθουν κι αυτοί

ποθώ να γίνω άλλος.

 

Πάμε ν’αλλάξουμε ματιά

στο γκρίζο κάθε-μέρα 

αυτή εδώ είναι μαγκιά 

ν’αλλάζεις έτσι αέρα.

 

«Ρε συ! Θέλει μαγκιά τελικά η ρημάδα η ζωή!»σου είπα και γέλασες.

 

Πάμε ξανά…

 

 

 

Γιάννης Τσούμαλης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s