Η Μικρή Πριγκίπισσα

στις

ΜΕΤΡΟ . Ώρα απογευματινή.

Δίπλα μου είναι μια μάνα που κρατάει σφιχτά από τα χέρια τη κόρη της. Φαίνεται θυμωμένη. Το κοριτσάκι είναι πεισμωμένο. Κάποια στιγμή η μάνα τής απευθύνεται με επιδεικτικό ύφος:
» Ελευθερία μου πρέπει να σοβαρευτείς επιτέλους! Μεγαλώνεις. Δε θα τρέχεις, όταν είσαι με τα παιδιά στη πλατεία, γιατί ,αν χτυπήσεις, πώς θα κάνεις μπαλέτο ; Δε θα γελάς δυνατά ,όταν είμαστε έξω. Είναι αγενές. Δε θα συνεχίσουμε φέτος τη θεατρική αγωγή.»
Το κοριτσάκι ανταπαντά:
«Μα ρε μαμά δε πληρώνουμε εκεί! » Τι έχει ακούσει αυτό το παιδί(!) σκέφτηκα…Η μητέρα απαντά :
«Δεν έχεις χρόνο πια! Είσαι έκτη δημοτικού πλεόν. Πού θα χωρέσει η τρίτη γλώσσα ;»
Και τότε το κοριτσάκι απαντά θυμωμένα το εξής απίθανο : «Έγώ θα γελάω κι ας μη σ’αρέσει» Και σκάει ένα γέλιο το μικρό που την άκουσε όλο το βαγόνι!! Εεε δεν άντεξα κι εγώ και γέλασα μαζί της. Με κοιτά το κοριτσάκι και ξαναγελάει πιο δυνατά! Η μητέρα ήταν έτοιμη να τη φωνάξει. Φτάνω στη στάση μου και κατεβαίνω…
Πριν ανοίξουν οι πόρτες γυρίζω και κοιτάω το κοριτσάκι και γελάω κι εγώ (όχι τόσο δυνατά) .

Βγαίνοντας από το μετρό άκουγα τα λόγια της μητέρας. Βιαστικός πήγα σπίτι. Κάτι ήθελα να κάνω για να βγει το γέλιο της ψυχής του κοριτσιού και το δικό μου.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα :

τον μικρό πρίγκιπα που μια δική μου αγάπη τον έχει τώρα συντροφιά…,

1

ένα αεροπλανάκι που κοιτά διψασμένο τον ήλιο ,παρκαρισμένο στη φαντασία ενός πρώην πιλότου…,

2
ένα αεροπλανάκι που τυλίχτηκε ,όπως όλα τα παιχνίδια, στη κλωστή της χαμένης παιδικότητας…,

3
μια πέτρα που μικρά παιδιά τη μαζεύουν από τη παραλία και ενθουσιάζονται σα να είχαν ανακαλύψει κάποιον πλανήτη με δικό του ξεχωριστό φως…,

4
ένα καράβι που ακόμα το θες για να φύγεις μα το εμποδίζουν οι κλωστές του περίγυρου και της μνήμης…,

5
μα κάποτε θα ελευθερωθεί και θα σαλπάρει. Τουλάχιστον στη παιδική μας φαντασία…,

6
κάτι ευτυχισμένα παπούτσια που περιμένουν έναν άνθρωπο που τα ιδρώνει στο παιχνίδι…

7
ένα σκουλαρίκι μιας φίλης, που τρώγεται ,αν πεινάς για ομορφιά…,

8
κάτι μπαμπούσκες (- δώρα από ένα ταξίδι των γονιών μου)που έχουν για άντρα μια πέτρα, γιατί όλο ανοίγουν το σώμα και ποτέ τη ψυχή…

10
τα ζωάκια της παιδικής μας φάρμας…,

11
ένα τετράδιο που γράφω τώρα τα λόγια που δε θέλω να χαθούν, μια παραμάνα – αγαπημένο λάφυρο από μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου…κι ένα στυλό να γράφω τι θέλω ακόμα να σας πω…

12

Όταν άνοιξα τα μάτια η απόφαση είχε ήδη παρθεί : Το παιδί μέσα μου θα μείνει ζωντανό!

Κι έτσι τρελάθηκαν τα λόγια και μπήκαν σε παιχνιδιάρικη σειρά!!

Η ΜΙΚΡΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Ένα παιδάκι μια μέρα στο βαγόνι
μ’ένα χαμόγελο και λίγο φαντασία
γέλαγε, χόρευε κι ήταν σα παγόνι
χωρίς ντροπή, με χρώματα κι αστεία.

Φτερά του φόρεσα στο δικό μου το μυαλό
κι ήτανε πράγματι αυτό σα να πετούσε
γιατί ήταν ο μόνος άνθρωπος μες στο μετρό
που μια ψυχή αθώα κουβαλούσε.

Γελάστε ρε με τούτο το μικρό θεό
αφήστε τα ναυάγια που έχετε στη ψυχή
τι κι αν δεν μας περισσεύουν τα ευρώ
αυτά που δεν πιάνονται αξίζουν στη ζωή!

Επόμενη στάση το μεγάφωνο αναγγέλλει
κι εγώ δακρύζω από χαρά και ευτυχία,
γιατί η ψυχή μου δε μπήκε ακόμα στην αγέλη
μαζί με το παιδί θα γελά γιατί ειν’ ανδρεία!

Αν το βρεις το παιδάκι αυτό κάπου, να του πεις ότι όλα τα παραπάνω είναι αφιερωμένα σ’ αυτό!
Μην ανησυχείς ,θα το βρεις…ψάξε μέσα σου …και θα το βρεις…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s